O günlerde Mevlana Halid-i Baðdadi de
Talebesinden olan, Abdullah-i Mekki'ye,

Bir icazet vererek, kendisine dedi ki:
(Sen dahi bir ehline ilet bu emaneti.)

Gönderdi sonra onu, hemen Anadolu'ya.
Ki, aldýðý feyzleri, saçýversin oraya.

Buyurdu: (Oralarda, bulunca bir ehlini,
O nasipli kimseye, ver bu emanetini.)

(Peki efendim!) deyip bir grup Müslümanla,
Anadolu’ya doðru, Baðdat'tan çýktý yola.

Mesafeler katedip, Erzurum'a geldiler.
Oradan da Erzincan þehrine yöneldiler.

Erzincan sýnýrýna yaklaþýnca Mübarek,
Bir an, yoldaþlarýna yüzünü döndürerek,

Dedi ki: (Hocamýzdan aldýðým emaneti,
Vereceðim o þahsýn, yakýndýr vilayeti.

Zira bana bir koku geliyor ki bu yerde,
O zat, bu yakýnlarda bir yerdedir herhalde.)

Erzincan sýnýrýna doðru ilerledikçe,
O kokunun þiddeti artýyordu gittikçe

Ne zaman ki az sonra, Erzincan'a geldiler.
Gökyüzünden o yere, nur yaðýyor gördüler.

Abdullah-ý Mekki'yle diðerleri hem dahi,
Gördüler gökten inen, o nur-u ilahiyi.

(Aradýðýmýz þehir, burasýdýr) diyerek,
Kenar bir mahallede ikamet eylediler.

Onlar teþrif edince bu beldeye nihayet,
Ýnsanlar, akýn akýn eylediler ziyaret.

Her gelen, hayran kaldý onun sohbetlerine.
Ziyaretçi sayýsý, çoðaldý günden güne.

Lakin o, gelenlere, tek tek dikkat ederek,
Birini arýyordu, emaneti verecek.

Nihayet Terzi Baba, teþrif etti oraya.
O içeri girince, hemen kalktý ayaða.

Çaðýrýp, tam yanýnda oturttu kendisini.
Þaþýrttý bu iltifat, cemaatin hepsini.

Ona olan ilgiden, hayrete düþtüler hep.
Dediler: (Bir terziye, bu ilgi nedir acep?)

Lakin o, görüyordu onun temiz kalbini.
Zira erbabý anlar, mücevherin kadrini.

Sonra Terzi Baba’ya buyurdu ki (Kardeþim!
Bende bir emanet var, hocamdan almýþ idim.

Ararým vermek için, bir ehli var mý diye.
Buna, sen müstehaksýn, vermem onu gayriye.

Bu, sana çok menfaat, çok nimet saðlayacak.
Ýnsanlar, akýn akýn sana doðru koþacak.

Bunun için sadece, sen (Allah) diyeceksin.
Onun karþýlýðýnda, çok þeye ereceksin.)

Velakin Terzi Baba, onun bu sözlerinden,
Ne murad ettiðini anlamamýþtý hemen.