Evliyanýn büyüðü olan Ýbrahim Edhem,
Terk etti Allah için taht ile tacýný hem.

Gece, sabaha kadar ibadet ediyordu.
O, taati uykudan daha çok seviyordu.

(Niçin uyumuyorsun?) diye sordu bir kiþi.
Dedi: (Beni uyutmaz Cehennemin ateþi.)

Bir defa, hac yoluna çýktý azýk almadan.
Tevekkül eyleyerek, o yola oldu revan.

Üç gün, bir þey yemeden, devam etti yoluna.
Nihayet þeytan gelip, vesvese verdi ona:

(Terk ettin tahtý tacý, sultanlýðý atarak.
Þimdi hacca gidersin, aç ve susuz olarak.

Þayet býrakmasaydýn sen o büyük nimeti,
Bugün, çekmeyecektin bu kadar çok mihneti.)

Dedi: (Bunu söyleyen, bir þeytandýr muhakkak.
Beni, onun þerrinden kurtarýr cenâb-ý Hak.)

Gaibden denildi ki: (Onu iyi tanýdýn.
Cebindekini at ki, rezil olsun düþmanýn.)

Fýrlattý cebindeki dört gümüþ parayý da.
Ýblis kaçtý yanýndan, sözü kaldý yarýda.

Bir gün de, bir sarhoþun yanýndan geçiyordu.
Aðzý kirli olarak yerlerde yatýyordu.

Düþündü: Az da olsa, (Allah) diyen bir aðýz,
Kirlenmiþse, biz onu bu halde býrakmayýz.

Ve hemen su getirip, yýkadý gayet iyi.
O sarhoþ ayýlýnca, öðrendi hadiseyi.

Halinden utanarak, etti sýký bir tövbe.
Ve Ýbrahim Edhem’e oldu halis talebe.

Bir gün, bir taþ gördü ve celbetti merakýný.
Üstünde yazardý ki: (Çevir, oku altýný.)

Acaba ne yazýyor diye merak ederek,
Okudu o yazýyý, o taþý çevirerek:

(Madem öðrendiðinle, hiç amel etmiyorsun,
Niye bilmediðini öðrenmek istiyorsun?)

Allahü teâlâdan, ederdi hayâ, edep.
Kalbi, Hak teâlâyý anmakla meþguldü hep.

Ehemmiyet vermezdi, asla dünya malýna.
Hiç itibar etmezdi mala maðrur olana.

Bir gün, zengin birisi, getirip bin altunu,
Verip, rica etti ki: (Kabul et lütfen bunu.)

Kabul buyurmayarak, dedi ki o adama:
(Ben, asla fakirlerden, hiç bir þey almam ama.)

Hayrete düþtü zengin, onun bu sözlerinden.
Dedi: (Fakat efendim, fakir deðilim ki ben.)

Buyurdu: (Biliyorum servetinin hepsini.
Ýster misin, onlardan daha ziyadesini?)

O, (Ýsterim) deyince, buyurdu ki: (Ýþte bak.
Senden daha fakiri, hiç bulunmaz muhakkak.

Senin halin, fakirlik deðildir de, ya nedir?
Fakir, aza doymayýp, çoðunu isteyendir.)