O devirde birinin, hiç oðlu olmuyordu.
Lakin o, pek ziyade bunu arzuluyordu.

Dedi: (Eðer bir oðul verirse bana Rabbim,
Dört karýþ boynuzlu bir koç kurban edeceðim.)

Böyle adak yapýnca düþünmeden hiç bu zat,
Ýhsan etti Allah da, ona bir erkek evlat.

Lakin o, bu nezrini yapmak için, ilk elde,
Dört karýþ boynuzlu bir koç aradý her yerde.

Dört karýþ uzunlukta boynuzlu bir koç bulmak,
Zordu, fakat bir kere yapmýþtý böyle adak.

Bir kýsým âlimlere sorduysa da o bunu,
Lakin bulamadýlar, onlar çýkar yolunu.

Bir ahbabý dedi ki: (Sen, bu mesele için,
Git Ebu Yusüf’e ki, hallolsun hemen iþin.)

Adam, gelip anlattý derdini bu âlime.
Dedi: (Lütfen bir çare bulun benim derdime.)

Buyurdu ki: (Çaresi gayet kolay bu iþin.
Ve lakin bir þartým var, bu iþi yapmam için.)

(O þart nedir?) deyince, buyurdu ki adama:
(Okumak isteyen çok, mektebimiz yok ama.

Sen, zengin bir adamsýn, bu talebeler için,
Gayet geniþ bir mektep inþa ettirmelisin.)

Adam (Olur) deyince, buyurdu: (Öyle ise,
Bir koç ile, bir çocuk bularak getir bana.)

Karýþlattý çocuða, o koçun boynuzunu.
Gördüler o karýþla, dört karýþ olduðunu.

Hayran kaldý Ýmamýn ilim ve zekasýna.
Ve baþladý hemence, bir mektep inþasýna.

Bir kere de hükümdar, evinde zevcesiyle,
Münakaþa ederken, bir anlýk öfkesiyle,

Dedi ki: (Bu geceyi, benim mülkümde olan,
Toprakta geçirirsen, boþ ol benden o zaman.)

Sonra sakinleþince, piþman oldu bu lafa.
Ve lakin ok yayýndan çýkmýþ idi bir defa.

Hemen Ebu Yusüf’ü çaðýrdý hanesine.
Dedi: (Bir hata ettim, bu iþin çaresi ne?)

Buyurdu ki: (Mescitte kalsýn gece hanýmýn.
Zira geçmez mescitte, senin hükümranlýðýn.)

Hükümdar çok sevinip, hayran oldu ilmine.
Ve onu tayin etti, temyiz reisliðine.

Biri de, bu âlime sordu dini bir sual.
(Bilmiyorum) deyince, söylendi ki: (Ne bu hal?

Hazineden, bu kadar alýrsýnýz çok ücret.
Yine de bilmiyorum dersiniz, bu ne cüret?)

Buyurdu ki: (Kardeþim, hazineden, bizlere,
Bildiklerimiz kadar veriliyor bir kere.

Bilmediðimiz kadar verilse idi eðer,
Yetmezdi bunun için, birden çok hazineler.)