Yýllarca takib edip hocasýnýn dersini,
Ýlimden, fazlasýyle almýþtý nasibini.

Bir tek dersini bile, onun kaçýrmayarak,
Ýçtihat makamýna yükseldi son olarak.

Ýlim tahsil ederken, bir gün oldu çok hasta.
Ýyi olma ümidi, kalmamýþ idi hatta.

Daha sonra, öldüðü zanný ile, bir kiþi,
Ýmam-ý a’zama da haber verdi bu iþi.

Gidip dedi: (Ya Ýmam, bugün akþam, þu saat,
Ebu Yusüf, maalesef eyledi Hakka vuslat.)

O ise buyurdu ki: (Hayýr, vefat etmedi.)
Hakikaten az sonra, geldi sýhhat haberi.

Hayret edip, Ýmama dediler: (Efendim, siz,
Onun ölmediðini nasýl bilebildiniz?)

Buyurdu ki: (O, ilme, eyledi hayli hizmet.
Onun meyvelerini almadan ölmez elbet.)

O, Ýmamýn ilmini yaymakla oldu meþhur.
Bu hususta ilk kitap yazan da, o olmuþtur.

Fýkýh âlimlerimiz, yedi derecededir.
En yüksek derecesi, dinde müctehidlerdir.

Amelde, bugün mevcut dört mezhebin reisi,
Bu, birinci gruba girerler herbirisi.

Ýkincisi, mezhepte müctehid olanlardýr.
Ýmam-ý Ebu Yusüf iþte bu gruptandýr.

Hadis-i þeriflerden, üçyüzbinini, bu zat,
Hem ravileri ile, ezberlemiþti bizzat.

Ýmam vefat edince, bazý talebesine,
Ders verip, yükseltmiþti fakih mertebesine.

Onun üstünlüðünü görünce Sultan Mehdi,
Kadýlýk makamýna onu tayin eyledi.

Sonra Harun Reþid de, onda ilmi liyakat,
Görüp, o memlekete eyledi kad-ýl kudat.

Kadýlarýn kadýsý demektir ki bu ünvan,
O idi hakimlerden, bu ünvaný ilk alan.

Onaltý yýl hakimlik yaparak o bu defa,
Halkýn suallerine, verirdi dini fetva.