Günahta ýsrar etmek, iki sebepledir ki,
Dinin haberlerine inanmamaktýr ilki.

Ýkinci sebep ise, nefsi çok kuvvetlidir.
Günahýn lezzetinden vazgeçememektedir.

Lakin nefis, güçlü bir düþmanýdýr insanýn.
Gayesi, sahibini yakmaktýr çünkü yarýn.

Resulullah buyurdu: Ateþi, cenâb-ý Hak,
Yaratýnca, Cibril’e emretti ki: (Ona bak!)

Cehenneme bakýnca Cibril-i emin dahi,
Dehþet ve þiddetinden dedi ki: (Ya ilahi!

Bunu, bu hali ile insanlar bilse eðer,
Bu þiddetli azaba, asla girmez kimseler.)

Bu sefer etrafýnda þehvetler eyledi halk.
Ve Cibril-i emine buyurdu: (Bir daha bak!)

Baktýðýnda gördü ki, nefse tatlý, hoþ gelen,
Ne varsa, Cehennemin etrafýnda tamamen.

Dedi ki: (Bu kadar çok olunca lezzet ve haz,
Cehenneme girmeyen, bir kiþi bile kalmaz.)

Daha sonra Cenneti yarattý cenâb-ý Hak.
Ve Cibril-i emine buyurdu: (Buna da bak!)

Cennet nimetlerini görünce etti ki arz:
(Bu Cennete girmeyen, bir kiþi bile olmaz.)

Onun da etrafýnda bu sefer cenâb-ý Hak,
Çeþitli sýkýntýlar, mihnetler eyledi halk.

Sonra da buyurdu ki: (Bir daha eyle nazar!)
Baktý ki, orada hep her dert ve sýkýntýlar.

Dedi ki: (Bu kadar çok sýkýntý, dert ve bela,
Olunca, buna giden bir kimse olmaz asla.)

Günahlara ýsrarda, ikinci mühim sebep,
Tövbe ve istiðfarý sonraya býrakýr hep.

Der ki: (Þu da olsun da, sonra tövbe ederim.)
Böylelikle tövbeyi, tehir eder her daim.

Çünkü o, uzak görür ölümü kendisine.
Halbuki çok yakýndýr ölüm ona aksine.

Ölümü, göz önüne her an getirmelidir.
Çünkü hiç belli olmaz, belki de þimdi gelir.

Hayýr diyemiyorsa nefsinin þehvetine,
Nasýl dayanacaktýr Cehennem ateþine?

Doktor, yasak edince çok sevdiði bir þeyi,
Sýhhatini düþünüp, terk eder o nesneyi.

Lakin buyuruyor ki Kur'anda cenâb-ý Hak:
(Günah iþleyenleri, yakacaðým muhakkak.)

Allah’ýn kelamýna, bir doktor sözü kadar,
Ehemmiyet vermeyip, iþleniyor günahlar.

(Yarýn tövbe ederim) diyene, demeli ki:
(Yarýna çýkmak için, senedin var mý peki?)

Resulullah buyurdu: (Cehennemdekilerin,
Çoðu, tehir yüzünden feryat eder pek hazin.)

Bunlar þuna benzer ki, bir kimseye, faraza,
(Þu aðacý kes) diye, bir emir veren olsa,

Der ki: (Onu kesmeye, þimdi yoktur kuvvetim.
Dursun da, öbür sene daha kolay keserim.)

Lakin öbür seneye, kök salar daha fazla.
Daha da kavi olup, kesemez onu asla.

(Allah affeder) diye düþünürse biri de,
Denir ki: (Hak teâlâ affetmeyebilir de.)

Ýman, ibadetlerle kuvvet bulmazsa eðer,
Susuz aðaç misali, bir gün kurur ve biter.