Kýyamet kopmasýnýn büyük alametleri,
On olup, aþaðýda beyan oldu her biri.

Birisi (Deccal)dir ki, çýkar ahir zamanda.
Þaþý, kör ve kâzip’tir, kýrk gün kalýr dünyada.

Adem safiyyullahtan, tâ kýyamete kadar,
Gelmemiþtir dünyaya, böyle hain, sahtekâr.

Alýr hükmü altýna hatta bazý diyarý.
(Ben ilahým) diyerek, aldatýr insanlarý.

Ýsa aleyhisselam, bu dünyaya inince,
Mehdi ile birleþip, öldürür onu önce.

Ýkinci, (Mehdi)dir ki, Resulün soyundandýr.
Kendi adý Muhammed, babasý Abdullah’týr.

Mutlak müctehid olup, çok yüksek velidir hem.
Ýdaresi altýna girer hep bütün âlem.

Zamanýn halifesi ve devlet reisidir.
Allah, onu dünyaya kurtarýcý gönderir.

Üçüncü alamet de, (Ýsa aleyhisselam).
Gökten yere inerek, kýrkbeþ sene yaþar tam.

Evlenir, oðlu olur ve vefat eder yine.
O da, Resulullahýn defn olunur kabrine.

Dördüncü alamet de, (Ye’cüc ile Me’cüc)tür.
Kulaklarý çok büyük, gözleri küçücüktür.

Yüzleri yassý olup, hem kýsadýr boylarý.
Hepsi bin çocukludur, pek çoktur sayýlarý.

Ardýnda kaldýklarý seddi her gün oyarlar.
Lakin eski halini alýr o gece tekrar.

Çýkar ve saldýrýrlar bu sedden insanlara.
Halk, kaçýp saklanýrlar þehir ve binalara.

Yiyerek bitirirler bilcümle hayvanlarý.
Ve içip kuruturlar nehir ve ýrmaklarý.

Ýsa aleyhisselam, eder dua ve niyaz.
Hepsi bir anda ölüp, insanlar olur halas.

Beþincisi, (batýdan doðmasýdýr güneþin).
Bunu görüp, imana gelir bütün ins ve cin.

Ýnanýr hatta o gün kâfirlerin cümlesi.
Lakin o inanmanýn, olmaz bir faidesi.

Altýncý, (Dabbet-ül erd) denen büyük hayvandýr.
Her hayvandan bir renk ve benzerlik onda vardýr.

Mekke'de, Safa daðý altýndan çýkar hem de.
Onunla bir olamaz kimse güç ve kuvvette.

Yedinci, (Duhan)dýr ki, bir dumandýr büyükçe.
Gök yüzünden yayýlýp, kalýr kýrk gün, kýrk gece.

Öyle müthiþ sarar ki kâfirleri o duman,
Çýkar hep burun, kulak, hem de arkalarýndan.

Sekizinci alamet, (Harab olur Medine.
Habeþ renkli kimseler Kâbe'yi yýkar yine.)

Dokuzuncu, (Þarkta ve garb ve Arabistan’da,
Üç yer, harab olur ve yýkýlýr o zamanda.)

Onuncusu þudur ki, (Ateþ çýkar Aden’den).
Ýnsanlar, güruh güruh kaçarlar ondan hemen.

Lakin o, kaçanlarý kuþatýr çepe çevre.
Ve bütün insanlarý, cem’eder tek bir yere.

Büyük alametlerin sonudur bu alamet.
Sur üfürülmesiyle, kopar birden kýyamet.