Hak teâlâ her þeyi, kýyamette yok edip,
Yine yaratacaktýr hepsini bir (Ol) deyip.

Çürümüþ, toprak olmuþ insan ile hayvanat,
Ot gibi yerden bitip, bulurlar taze hayat.

Kuyruk sokumu diye, insanlarda bir kemik,
Vardýr ki, bu kemikten yaratýlmýþlardý ilk.

Ve yine o kemikten yaratýlýrlar bu kez.
Çünkü her þey çürüse, o kemik hiç çürümez.

En son kemiðidir ki, omurganýn bu kemik,
Bir nohut kadar olup, içinde yoktur ilik.

Her insan, mezarýndan, ot gibi sanki aynen,
Bitip, çýkar ortaya her a’zasý tamamen.

Bazýsý bazýsýna girmiþtir að misali.
Karma karýþýk olur herkesin o gün hali.

Bir mezardan, çok insan çýkar ki bundan sebep,
Böyle, birbirlerine dolanmýþ olurlar hep.

Dirilip mezarlardan çýktýðýnda insanlar,
Çocuk, yine çocuktur, pirler yine ihtiyar.

Yani öldüklerinde, her kim ne halde ise,
Yine, o suret ile hayat bulur o kimse.

Sonra Arþ-ý a’ladan latif bir rüzgar eser.
Yeryüzünü kaplayýp, pürüzsüz, dümdüz eder.

Rabbimiz, Ýsrafil’i diriltir daha sonra.
O, ikinci olarak üfürür yine Sur’a.

Nurdan ve boynuz gibi bir borudur ki bu Sur,
Ruhlar ondan çýkarak, mahlukat hayat bulur.

Hak teâlâ, o zaman ruhlara ilham eder.
Kendi bedenlerini bulup ona girerler.

Denizde boðulsa da, kurtlar kuþlar yese de,
Ruh, kendi cesedini bulup girer yine de.

Yanýp kül olsa bile, olsa da hatta buhar,
Yine o bedenleri bulurlar yine ruhlar.

Ýnsanlar, kabirlerden kalkýnca görürler ki,
Yeryüzü dümdüz olmuþ, sanki bir kaðýt gibi.

Bütün daðlar, tepeler, pamuk gibi atýlmýþ.
Denizlerin sularý çekilip, susuz kalmýþ.

Kabirleri üstünde, hayretlerde kalarak,
Bakar ve düþünürler herkes çýplak olarak.

Zira Peygamberimiz buyurdu ki hadiste:
(Çýplak haþr olunurlar insanlar kýyamette.)

Aiþe validemiz, sordu ki buna ait:
(Bazýsý, bazýsýna bakmazlar mý o vakit?)

Buyurdu: (Kýyametin o günkü þiddetinden,
Bakmaz kimse kimseye, kendi meþakkatinden.)

Herkes, mezarlarýnda hayretle otururlar.
Böyle þaþkýn þekilde, tam bin sene dururlar.

Sonra, garb cihetinden büyük ateþ çýkarak,
Onun gürültüsüyle, mahþere sürülür halk.

Ýnsan ile cinlerin amelleri, o vakit,
Kendi sahiplerine der ki: (Kalk, mahþere git!)

Bazýsýnýn ameli, girer (merkep) þekline.
Sahibi ona binip, gider mahþer yerine.

Bazýsýnýn (koç) olur, bazýsý (deve) ve (at).
Ona binip giderler mahþere gayet rahat.