Maruf hazretlerine bir gün geldi bir kimse.
Dedi: (Bir sualim var, benim hazretinize.

Allah'ýn sevgisine, nasýl olur kavuþmak?
Siz izah edersiniz en güzel bunu ancak.)

Hiç bir þey buyurmayýp o sual sahibine,
Götürdü padiþahýn kapýsýnýn önüne.

Gördüler ki, kapýda durur sadýk birisi.
Sakattý hem de onun ayaðýnýn ikisi.

O kapýda, yýlmadan, yýllarca duruyordu.
Oradan baþka yere asla ayrýlmýyordu.

Zira yoktu gidecek bir kapý ona göre.
O, bütün varlýðýyle baðlanmýþtý o yere.

Buyurdu ki: (Ey kiþi, iþte böyle olursan,
Allah'ýn sevgisine kavuþursun o zaman.)

Yine o, tasavvufun yaptý þu tarifini:
(Allah'tan baþkasýndan kesmektir ümidini.

Sýrf Allah'a sýðýnýr, güvenirse bir insan,
Onun yardýmý ile, her iþi olur asan.)

Biri dahi gelerek, sordu Maruf Kerhi'ye:
(Kalbden dünya sevgisi, ne yolla çýkar?) diye.

Buyurdu ki: (Kalbinde, bu dünyaya muhabbet,
Olmayan kimselerle, oturup eyle sohbet.

Öyle fayda olur ki onlarýn sohbetinden,
Kolayca kurtulursun, dünya muhabbetinden.)

Biri dahi sordu ki: (Nasýl olsun ki halim,
Taþ gibi katý iken, yumuþasýn þu kalbim?)

Buyurdu ki: (Ölümü hiç çýkarma yadýndan.
Zira odur insaný gafletten uyandýran.)

Diclenin kenarýnda, bir gün oturuyordu.
O sýrada ilerde, bir kayýk peyda oldu.

Ýçinde bir kaç kiþi, gelmiþler bir araya,
Ýçki içip, taþkýnca yaparlardý yaygara.

Yanýnda talebeler, üzüldüler bir hayli.
Dediler: (Ne iðrençtir þu kimselerin hali.

Beddua ediniz de, boðulsunlar þu suda.
Onlarýn zararýndan, kurtulsun baþkasý da.)

Maruf-i Kerhi ise, onlara (Peki) deyip,
Þöyle dua eyledi çok merhamet eyleyip:

(Nasýl neþelilerse þu kullar ya ilahi!
Bozma neþelerini öldükten sonra dahi.)

Böyle dua edince, þaþýrdý talebeler.
Hikmeti vardýr deyip, sonunu beklediler.

Kayýktaki insanlar, Maruf hazretlerini,
Tâ uzaktan görünce, kestiler seslerini.

Döktüler þaraplarý, hem kýrdýlar sazlarý.
Titremeye baþladý hepsinin a’zalarý.

Kýyýya yanaþýnca, huzuruna geldiler.
Ellerini öperek, çok özür dilediler.

Dediler: (Tövbe ettik yaptýðýmýz günaha.
Dua edin, bu iþi yapmayalým bir daha.)