Var idi ki Esseyyid Burhaneddin Tirmizi,
O idi Mevlana’nýn çocukken mürebbisi.

Sultan-ül ulemanýn talebesiydi o hem.
Bir gün, sohbet ederken Tirmiz’de bu muhterem,

O esnada hocasý, vefat etti Konya’da.
Keþf yoluyla o bunu haber aldý orada.

Sohbetini keserek, dedi ki: (Heyhat, heyhat!
Þimdi hocam Sultan-ül ulema etti vefat.)

Talebeyle beraber, hemen çýkýp anýnda,
Cenaze namazýný kýldýlar gýyabýnda.

O gece, rüyasýna girerek bu üstadý,
Mevlana hususunda ikaz etti bu zatý.

Dedi: (Ey Burhaneddin, oðlum Celaleddin’in,
Yarým kaldý tahsili, buna siz devam edin.)

Hocasýndan böyle bir emir alýp velhasýl,
Tirmiz’den ayrýlarak, Konya’ya oldu vasýl.

Mevlana Celaleddin, zahiri ilimlerde,
Kemal mertebesine ermiþti o günlerde.

Emretti kendisine riyazet, mücahede,
Oruç tavsiye etti ona daha ziyade.

Burhaneddin Tirmizi, kendisi de çok zaman,
Nefsiyle mücadele ederdi muntazaman.

Onda, eðer Ýslam’dan zerre kadar inhiraf,
Arzusu görse idi, etmezdi nefsini af.

Köpeklerin olduðu yere gidip hemence,
Derdi ki: (Bak ey nefsim, beni dinle ilk önce.

Ýstersen o arzunun yerine gelmesini,
Þu köpek artýðýný ye de göreyim seni.

Eðer bu köpeklerin artýðýný yemezsen,
Kendi arzularýný bekleme hiç de benden.)

Mevlana, iþte böyle bir Ýslam büyüðünün,
Terbiyesi altýnda yetiþti bir nice gün.

Sonunda buyurdu ki: (Evladým, þu an benim,
Bildiðim her ne varsa, hepsini sana verdim.

Gerçi daha yukarý gidecek yolun vardýr.
O, Þems-i Tebrizi’nin gelmesine baðlýdýr.

Onun terbiyesinde, aþarak her maniyi,
Olur tasavvuftaki merteben daha iyi.

O seni, sen de onu, sevip anlaþýrsýnýz,
Sonra, birbirinizi manen tamamlarsýnýz.

Ve siz, birbirinizde fani olup bi hakkýn,
En büyük iki dostu olursunuz cihanýn.

Ben dahi Kayseri’ye döneyim bu arada.
Ömrümün kalanýný geçireyim orada.)

Mevlana ýsrar etti: (Gitmeyin, kalýn!) diye.
Lakin o, yola çýkýp, ulaþtý Kayseri’ye.