Þemseddin-i Tebrizi, göçünce o âleme,
Mevlana çok üzülüp gark oldu bir eleme.

Ayrýlýðýn verdiði hasret ile bu sefer,
Söyledi nazým ile çok güzel kasideler.

Ýlim talebeleri, koþarak dört bir yandan,
Ýstifade ettiler hazret-i Mevlana’dan.

Yanýnda, her an için dört beþ yüzden ziyade,
Dinleyici bulunup, ederdi istifade.

Binlerce talebesi, her gün ders alýyordu.
Ve hem de sayýlarý, gün be gün artýyordu.

Çoðu, bu büyük zatýn yetiþip huzurunda,
Birer âlim ve veli oldular en sonunda.

O zamanlar Konya’da, Selahaddin adýnda,
Bir kuyumcu var idi Mevlana zamanýnda.

Mevlana hazretleri, sarraflar çarþýsýndan,
Geçerken, bir dükkanýn önünde durdu bir an.

Ýçerden tatlý tatlý çekiç sesi gelirdi.
Her çekiç, sanki ona (Allah! Allah!) der idi.

Mevlana, dýþarýdan bu zatýn dükkanýna,
Þöyle bir nazar edip, devam etti yoluna.

Lakin o, içeriye edince tek bir nazar,
Bir anda altýn oldu dükkandaki eþyalar.

Kuyumcu bunu görüp, hayrette kaldý o an.
Hazret-i Mevlana’ya oldu meftun ve hayran.

O andan itibaren terk eyledi iþini.
Çýkarak, takip etti Mevlana’nýn peþini.

Dersine devam edip, o Ýslam büyüðünün,
Yükseldi tasavvufta derecesi gün be gün.

O zamanýn sultaný, Sultan Rükneddin ise,
Bu zatýn kýymetini bilmezdi her nedense.

Dediler ki: (Ey Sultan, bu Allah adamlarý,
Bilirler hiç kimsenin bilmediði sýrlarý.)

Sultan, bunu iyice anlamak gayesiyle,
Çaðýrdý âlimleri saraya birisiyle.

Bir kutuya sokarak bir yýlan yavrusunu,
(Ýçinde ne var?) diye, onlara sordu bunu.

Âlimler arasýnda var idi bu zat dahi.
Sualin cevabýný o verdi bizatihi.

Dedi: (Hak teâlânýn sevdiði veli kullar,
Keramet göstermeye Allah’tan utanýrlar.

Deðil gözle görülen þu kutuda olaný,
Yedi kat yer ve gökte, bilirler dört bir yaný.

Þu gördüðün dünyayý, karýþ karýþ, veliler,
Bir avuç içi gibi, her an görebilirler.

Bir yýlan yavrusunu, o kutunun içine,
Hapsetmekten, acaba ne geçiyor eline?)

Duydu Sultan Rükneddin bunlarý o veliden.
Ýnkârdan vazgeçerek, oldu talebesinden.