Hazret-i Mevlana’nýn çoktu kerametleri.
Yetiþirdi herkese yardým ve himmetleri.

Bir gün Sultan Rükneddin, otururken evinde,
Hazret-i Mevlana’yý gördü birden önünde.

Buyurdu ki: (Ey Sultan, durmayýn, þimdi hemen.
Kalkýp acele ile, çýkýp gidin bu evden.)

Sultan Rükneddin ile, haným ve çocuklarý,
Bu ikazla, acele koþuþtular dýþarý.

Onlar çýkmýþlardý ki dýþarýya acilen,
Büyük bir gürültüyle ev yýkýldý aniden.

Gecikmiþ olsalardý bir kaç saniye bile,
Helak olacaklardý tamamen o aile.

O gün Sultan Rükneddin, buna þükür olarak,
Bir kesenin içine (bin altýn) doldurarak,

Mevlana’ya gönderip, dedi ki: (Medresede,
Okuyan talebenin daðýtýn hepsine de.)

Bir gün de, Aksaray’da bulunan bazý bey’ler,
Rükneddin’i, oraya gelip davet ettiler.

Mevlana (Gitme!) dedi, o gitmedi nihayet.
Bey’ler, ikinci defa ettiler yine davet.

Ýkincide, sormadan gittiyse de oraya,
Orada öldürülüp, dönemedi Konya’ya.

Bir gün de, bir kimseyi alaraktan yanýna,
Gittiler Hüsameddin Çelebi’nin baðýna.

Hüsameddin Çelebi, en çok emek verdiði,
Bir talebesi olup, severdi gayet iyi.

Hüsameddin Çelebi, karþýlayýp onlarý,
Getirdi önlerine türlü bað meyvalarý.

O baðýn yakýnýnda var idi ki bir dergah,
Mevlana ona bakýp, buyurdu þöyle nagah:

(Gönlümden geçiyor ki, þu medrese faraza.
Bizim Hüsameddin’e ait bir makam olsa.)

Hüsameddin Çelebi, dedi ki: (Ey üstadým!
Baþkasýnýn yerinde, yok istek ve muradým.)

Mevlana buyurdu ki Hüsameddine tekrar:
(Ama benim gönlümde, bu istek ve arzu var.)

Böylece sohbet edip, akþam oldu nihayet.
Mevlana hazretleri, evine etti avdet.

Bir haber duyuldu ki o günün sabahýnda:
Filan þeyh vefat etmiþ, bu gece dergahýnda.

Ve o gün, bir emirle, Çelebi Hüsameddin,
O dergaha müderris olarak oldu tayin.

Bir Allah adamýnýn temiz kalbi, her neyi,
Ýsterse, Hak teâlâ yaratýr o nesneyi.

Çünkü onlar, Allah’ýn çok nazlý kullarýdýr.
Kalblerinden geçeni, onlar için yaratýr.

Böyle büyük bir zatýn, kim girerse gönlüne,
Saadetin yollarý serilir hep önüne.