Mevlana hazretleri, merhamet sahibiydi.
Hayvanlara bile o, gayet þefkatli idi.

Bir gün, sevdiklerinden para verip birine,
Bir ekmek aldýrarak, aldý onu eline.

Sonra, bir viraneye gidiverip o saat,
Yedirdi bir köpeðe eliyle onu bizzat.

Takib etti o kimse, nereye gittiðini.
Ve gördü bir köpeðe ekmek yedirdiðini.

Mevlana, ona gelip buyurdu ki: (Ey filan!
Bilirim, yedi gündür aç duruyor bu hayvan.

Yeni yavrulamýþtýr hem de þu viranede.
Onlarý býrakýp da, ayrýlmýyor yine de.

Bir anne þefkatiyle yavrulara bakýyor.
Yanlarýnda bekleyip, bir yere ayrýlmýyor.

Resulullah, hadiste buyuruyor ki zira:
(Allah da, rahmet eder merhametli kullara.

Ey Eshabým, siz dahi olun ki merhametli,
Merhamet eylesinler size de sema ehli.)

Birbirinden habersiz kýrk kiþi, ayrý ayrý,
Eve davet ettiler bir gece Mevlana’yý.

Hiçbirini kýrmayýp, eylediler icabet.
Hepsi ile oturup, ettiler gece sohbet.

Ertesi gün, onlardan birbirini görenler,
Hemen birbirlerine verdiler bunu haber.

Velakin diðerleri, þaþýrarak bir nice,
Dediler ki: (Mevlana, bizde idi dün gece.)

Halbuki hiç birinde deðildi o büyük zat.
Kendi hanelerinde, yalnýz idi o saat.

Hazret-i Mevlana’nýn mübarek hanýmlarý,
Diyor ki: Bir gün evde görmedik Mevlana'yý.

Halbuki biraz önce otururdu odada.
Biraz sonra baktýk ki, görünmüyor ortada.

Biz böyle konuþurken, akþam oldu nihayet.
Sonra kapý açýlýp, içeri etti avdet.

Çevirmek isteyince ayakkabýlarýný,
Gördüm kenarlarýnda Mekke’nin kumlarýný.

Nereden geldiðini, ondan sual edince,
Buyurdu ki: (Mekke’de, bir dostum vardý önce.

Onun ziyaretine gitmiþtim biraz evvel.
O kumlar da, Hicazýn kumlarýdýr muhtemel.)

Düþündüm ki: Bu kadar kýsacýk bir zamanda,
Hicaza gidip gelmek, nasýl olur acaba?

O, bunu anlayarak buyurdu ki: (Veliler,
Keramet ehli olup, sanki ruh gibidirler.

Kýsaltýr Hak teâlâ onlar için bu yeri.
Bir adýmda giderler, uzun mesafeleri.)