Hazret-i Mevlana’nýn evladý Sultan Veled,
Anlatýr ki: Babamla ederken evde sohbet,

Birden yeþil cübbeli, gayet nurlu ve kibar,
Üç kiþi, selam verip, edeple oturdular.

Sanki bunlar, babamdan bir þey sual ettiler.
Babam (Uygun!) deyince, veda edip gittiler.

O üç kiþi gidince, ben dedim ki babama:
(Siz uygundur dediniz, anlamadým ben ama.

O gelenler kimlerdi, tanýmadým bendeniz.
Ne sual ettiler ki siz, uygundur dediniz?)

Buyurdu: (O gelenler, hep rical-i gaybdendir.
Halk arasýnda ise, onlara kýrklar denir.

O kýrklardan birisi vefat etmiþ ki yine,
Benden, bizim sakayý istediler yerine.

Ben ise uygun dedim, böyle oldu bu vaka.
Kýrklardan oldu artýk, badema bizim Saka.)

Yine bu veli zatý çok seven bir Müslüman,
Ölüm hastalýðýna yakalandý bir zaman.

Ýyice anlayýnca vefat edeceðini,
Evladýna, þöylece yaptý vasiyetini:

(Ben ölürsem, Mevlana kabrimde dursun biraz.
Affým için, Allah’a eylesin dua, niyaz.)

Ondan sonra o kiþi, göçtü dar-ý beka’ya.
Verdiler bu haberi hazret-i Mevlana’ya.

O da, memnuniyetle teþrif edip kabrine
O zatýn affý için, dua etti Rabbine.

Gerçi ölen kiþinin, ameli yoktu fazla.
Velakin Mevlana’yý seviyordu ihlasla.

Çocuklarýndan biri, rüyada gördü onu.
Ve Cennette, nimetler içinde olduðunu.

Babasýna yaklaþýp, sordu ki: (Hacý baba!
Sen, bu yüksek makama nasýl vardýn acaba?)

Dedi ki: (Ey evladým, pek yoktu ibadetim.
Velakin velilere çok idi muhabbetim.

Bilhassa Mevlana’yý seviyordum pek fazla.
Ve kalben, kendisine hayran idim ihlasla.

Ben kabire girince, gelerek Münker-Nekir,
Sorguya baþladýlar: Rabbin kim, dinin nedir?

Onlar, bu sualleri sorarken kükreyerek,
Geldi o an çok güzel ve sevimli bir melek.

Ve Münker'le Nekir’e dedi ki daha sonra:
(Lüzum yok bu kimseye böyle sual sormaya.

Affetti Allah bunu Mevlana hürmetine,
Siz, suallerinizi sorun baþka birine.)

O böyle söyleyince, onlar da dinleyerek,
Ayrýldýlar yanýmdan (Müsterih ol!) diyerek.

O andan itibaren, ben artýk Cennetteyim.
Ýþte, gördüðün gibi nimetler içindeyim.)