Mübarek hanýmlarý anlatýr ki þöylece:
Mevlana, eve gelip namaz kýldý bir gece.

Namazýný bitirip, el kaldýrdý duaya.
Aðlayarak yalvardý Allahü teâlâya.

Bir hayli uzun sürdü onun yalvarýþlarý.
Öyle ki, seccadeyi ýslattý göz yaþlarý.

Bunu görüp, takatým kalmadý artýk daha.
Ben de, göz yaþlarýyle baþladým aðlamaya.

Dedim ki: (Ey efendi, dünya ve ahirette,
Hepimizin ümidi, ancak sensin elbette.

Sen ise, bu ilmin ve ibadetinle, þu an,
Bu kadar çok korkar ve aðlayýp yalvarýrsan,

Biz, bu günah yüküyle ve azken amelimiz,
Yarýn, mahþer gününde nice olur halimiz?)

Buyurdu ki: (Ey haným, dinle beni, pekala.
Bize, öyle nimetler verdi ki Hak teâlâ,

O nimetler yanýnda, bizim bu ibadetler,
Kusur ve noksanlýktan baþka þey deðildirler.

Bizim gibi acizin, Halýk’ýna yapacak,
Ýbadet ve taati, bu kadar olur ancak.

O da, kabul görürse bir iþe yarar elbet.
Yoksa, kim yapabilir Ona layýk ibadet?)

Mevlana hazretleri, gayr-i müslim, Müslüman,
Herkese, hep iyilik yapýyordu her zaman.

Onun bu güzel huyu ve yüksek ahlakýyle,
Ýmana gelirlerdi hýristiyan halk bile.

Ýþte bu hasletiyle hazret-i Mevlana’nýn,
Þöhreti, yayýlmýþtý her yerine dünyanýn.

Hatta Kostantiniye þehrindeki bir papaz,
Onun ismini duyup, görmeyi çok etti arz.

Bu Allah adamýný görmek için, o ara,
Hazýrlýðýný yapýp, düþtü hemen yollara.

O zamanlar, Konya’da olan hýristiyanlar,
Haber alýp, papazý yolda karþýladýlar.

Hazret-i Mevlana'yý sordu papaz ilk önce.
Dediler: (Seveceksin sen de onu görünce.

Güler yüz, tatlý dili, mest ediyor insaný.
Meþhurdur halk içinde iyilik ve ihsaný.)

Onlar, gelen papaza bunlarý söyler iken,
Hazret-i Mevlana da geliyordu ilerden.

Dediler ki: (Ýþte bak, þu gelendir Mevlana.
Burada çok itibar gösterir herkes ona.)

Papaz onu görünce, hayran kaldý bir müddet.
Sonra da hýzla koþup, gösterdi saygý, hürmet.

Elinde olmaksýzýn, deðiþti birden hali.
Onun nurlarý ile dirildi ölü kalbi.

Hidayet ýþýklarý kalbine doldu bir an.
Þehadeti getirip, orada etti iman.

Onu görüp, öteki hýristiyanlar dahi,
Ýmana kavuþtular, getirip þehadeti.