Mevlana hazretleri, ezan iþittiðinde,
Diz çöküp dinler idi, büyük huþu içinde.

Talebesine dahi, böyle emrederdi hep.
Ve derdi ki: (Ezana gösterin saygý, edep.)

Bir gün de, talebeye nakletti bir hadise.
Buyurdu: (Tanýyorum Belh þehrinde bir kimse.

Her ne zaman ezaný iþitseydi o kiþi,
Ne yapýyor idiyse, býrakýrdý o iþi.

Ve hemen diz üzeri oturup tam o saat,
Dinler ve bittiðinde getirirdi salevat.

Sonra kalkýp, hemence namaza duruyordu.
Namazý, biraz olsun hiç geciktirmiyordu.

Bu güzel âdetini bozmamýþtý hiç o zat.
Nihayet iþittik ki, bu kimse etmiþ vefat.

Tabut, eller üstünde gidiyordu ki, birden,
Okunmaya baþladý ezan da minareden.

Ne zaman ki müezzin okudu ilk tekbiri,
O tabut durdu birden, hiç gitmedi ileri.

Hareketsiz bekledi, ezan bitene kadar.
Vakta ki ezan bitti, hareket etti tekrar.

Kabre konulduðunda, gelerek Münker-Nekir,
Sormaya baþladýlar, (Rabbin kim, dinin nedir?)

O an Hak teâlâdan eriþti ki bir hitap:
(Ey melekler, bu kula vermeyin bir ýzdýrap.

O, ismimi duyunca, beklerdi hürmet ile.
Siz de onu sorguya çekmeyin hiddet ile.

Nasýl aziz tuttuysa, ismimi o kul benim,
Siz de onu bu günde, tutun aziz ve kerim.)

Selçuklu padiþahý Rükneddin, bir kimseyle,
Altýn göndermiþ idi Mevlana’ya keseyle.

Mevlana hazretleri almadý altýnlarý.
Buyurdu: (Þu çamurun içine at onlarý.)

Ýnsanlar bunu duyup, toplandýlar oraya.
Ve altýn bulmak için, girdiler çamurlara.

Bir altýna kavuþmak hýrsý ile, herbiri,
Çamurlara bulanýp, kirlendi her yerleri.

Mevlana hazretleri, dönüp talebesine,
Onlarýn bu halini göstererek hepsine,

Buyurdu: (Gördünüz ya þu ahmak kimseleri.
Nasýl da berbat oldu temiz elbiseleri.

Dünya muhabbeti de, bir kalbe girse eðer,
O kalbi, iþte böyle kirletir, berbat eder.

Sakýn bu sözlerimi yanlýþ anlamayýnýz.
Dünyaya çalýþmaya lüzum yok sanmayýnýz.

Bilakis çok çalýþkan olmalýdýr Müslüman.
Dinimiz, tembelliði reddediyor her zaman.

Lakin þunu söylemek istiyorum ki size,
Dünya muhabbetini sokmayýn kalbinize.)