O zamanlar Konya’da, var idi ki bir kimse,
Ýslam’ýn kýymetini anlatýrdý herkese.

Hazret-i Mevlana’ya, hem de talebesine,
Hassaten çok itibar eder idi hepsine.

Dediler: (Mevlana'ya, bu kadar hürmet, edep,
Ve iltifat edersin, hikmeti nedir acep?)

Dedi ki: (Ben maalesef önce hýristiyandým.
Müminleri hiç sevmez, hatta fena düþmandým.

Ve bir gün, biz kýrk rahip, gelerek bir araya,
Dedik ki: (Bildirelim haddini Mevlana'ya.)

O Allah adamýný imtihan etmek için,
Sualler hazýrladýk Ýslam’dan gayet çetin.

Sonra da, hep birlikte hemen yola koyulduk.
O, bunlara cevaptan aciz kalýr diyorduk.

Bir fýrýnýn önüne gelmiþtik ki biz fakat,
Aniden karþýmýza çýktý o mübarek zat.

Dedik: Madem onunla bu yerde karþýlaþtýk.
Ýlk suali soralým diye söze baþladýk.

Dedik: (Buyuruyor ki Kur’anda cenâb-ý Hak,
Her nefis, Cehennemden geçecektir muhakkak.

Buna göre, kâfir de, Müslüman da elbette,
Cehennem ateþinden geçecek ahirette.

Madem Müslümanlar da ateþe uðrayacak.
Ýslam’ýn üstünlüðü nasýl belli olacak?)

Mevlana buyurdu ki: (Evet, öyle olacak.
Lakin Müslümanlarý Cehennem yakmayacak.

Müslümanlar ateþten geçtikleri esnada,
Cehennem, müminlere edecek þöyle nida:

Ey müminler, çabucak geçin ki siz buradan,
Zira benim ateþim, sönecek nurunuzdan.

Hatta dayanamayýp, sönecek alevleri.
Velakin ayný ateþ, yakacak kâfirleri.

Böyle olacaðýna inanmazsanýz þayet,
Bunu, dünyada bile görmemiz kolay gayet.

Siz gömleklerinizi çýkarýp verin bana.
Benimkiyle birlikte, atalým þu fýrýna.

Bu benim gömleðim de, sizinkilerle acep,
Bakalým yanacak mý, görelim birlikte hep.)

Gömlekleri çýkarýp, uzattýk Mevlana’ya.
O alýp, herbirini getirdi bir araya.

Ve kendi hýrkasýna, sarýp bizimkileri,
Yanan kýzgýn fýrýndan atýverdi içeri.

Az sonra çýkarýnca, biz þaþýrdýk gayetle.
Zira þahid olduk ki hepimiz de hayretle,

O hýrkada, yanýktan yok iken ufak bir iz,
Yanmýþtý içindeki bizim gömleklerimiz.

Kýrkýmýz bunu görüp, insafa geldik o an.
Þehadeti getirip, hepimiz ettik iman.)