Mevlana zamanýnda, Siracüddin isminde,
Bir kiþi var idi ki, vardý dini ilmi de.

Velakin Mevlana’yý iyi tanýmýyordu.
Onu küçültmek için gayret sarfediyordu.

Talebeleri dahi vardý ki bu kiþinin,
Onlarý, etrafýna topladý bu iþ için.

Dedi: (Bugün gidelim, Mevlana’nýn yanýna.
Tutalým kendisini bir sual yaðmuruna.

Öyle çetin sualler hazýrlayýn ki fakat,
Veremesin onlara, bir tek doðru malumat.)

Ve hemen baþladýlar sual hazýrlamaya.
Kendi de, bu iþ için çalýþýrken, bir ara,

Mevlana hazretleri göründü ona birden.
Ona, sertçe baktý ve kayboldu göz önünden.

Hemen talebelere söyledi gidip bunu.
Dediler ki: (Efendim görmedik biz hiç onu.)

Lakin o, çözemedi bu iþteki manayý.
Zira o, gözleriyle görmüþtü Mevlana’yý.

Tekrar çalýþýrdý ki bulmak için güç sual,
Biraz sonra, bir daha vaki oldu ayný hal.

Yine teþrif etmiþti Mevlana hazretleri.
Gördü bunu hem kendi, hem de talebeleri.

Hepsi, hayret içinde bakarken kendisine,
Mevlana göz önünden kayboldu tekrar yine.

Bir hayret ve þaþkýnlýk birden çýktý ortaya.
Sonra da namaz için, geçtiler yan odaya.

Bu sefer gördüler ki, odanýn dört duvarý,
Bir takým yazýlarla dolmuþ her taraflarý.

Ýncelediklerinde onlarý birer birer,
Bir sürü suallerle cevaplarý gördüler.

Hem de, kendilerinin çýkarmýþ olduklarý,
Sualler ve hepsinin yazýlmýþ cevaplarý.

Bunlarý görür görmez talebe ve o âlim,
Yaptýklarý bu iþe oldular hepsi nadim.

Hep birlikte giderek mübarek huzuruna,
Af dileyip, talebe oldular hepsi ona.

Selahaddin adýnda anlatýr bir kiþi de:
Ben, Ýskenderiye’ye gitmiþtim gençliðimde.

Gemimiz bir girdaba yakalandý bir ara,
Bu, büyük bir endiþe vermiþti insanlara.

Herkes tövbe ediyor, çok dua ediyordu.
Kurtulmak ümidiyle adaklar adýyordu.

Bazýsý bana gelip, dediler ki: (Sen dahi,
Dua et, belki gelir bir imdad-ý ilahi.)

Konyalýydým, aklýma Mevlana geldi birden.
Þöyle imdad istedim ben o büyük veliden:

(Ya Mevlana, Allah’ýn izniyle yetiþ bize!
Gemimizi girdaptan kurtarýp çýkar düze.)

O anda Mevlana’yý gördük gemi yanýnda.
Gemimizi düzeltip, gaib oldu anýnda.)