Bir vakitler bir tüccar, mal için bir gün yine,
Tebrizden yola çýkýp, geldi Konya iline.

Bir de, dini suali vardý ki bu kiþinin.
Bir ehlini arardý o þeyi sormak için.

Bir ihtiyar görerek, dedi ki: (Hacý baba!
Bu yerde, evliyadan kimse var mý acaba?

Bir müþkilim vardýr ki, onu danýþacaðým.
Eðer yoksa, bu yerde fazla durmayacaðým.)

Dedi: (Var ki burada Mevlana hazretleri,
Az gelmiþtir dünyaya onun gibi bir veli.)

Çok sevinip dedi ki: (Öyleyse þimdi hemen,
O zatýn huzuruna götürün beni lütfen.)

O dahi (Olur) deyip, tüccarla o ihtiyar,
Hazret-i Mevlana’nýn huzuruna vardýlar.

Tüccar izin isteyip, dedi ki: (Ey efendim!
Bir müþkilim vardýr ki, arz eylemek isterim.

Beþ vakit namazýmý kýlarým devam üzre.
Farzlarý eda edip, uyarým sünnetlere.

Elimden geldiðince yaparým çok ibadet.
Lakin bir husus var ki, beni üzer o gayet.

Zira ibadetimden hiç zevk alamýyorum.
Kalbimde hiç huzur yok, nedir, anlamýyorum?

Eðer biliyorsanýz çaresini bu iþin,
Emredin, her ne ise hazýrým yapmak için.)

Mevlana hazretleri buyurdu ki tüccara:
(Sen, gelirken rastladýn yolda bir ihtiyara.

O Allah adamýna vermedin deðer, kýymet.
Zahirine bakarak, ettin ona hakaret.

Senin huzursuzluðun bundan gelir ileri.
Çaresini sorarsan, þimdi hemen dön geri.

O veliyi bularak, af dile kendisinden.
Çok çok özür dileyip, tövbe et sonra hemen.)

Sonra da buyurdu ki: (Biliniz ki muhakkak,
Beytullahý yýkmaktan, fenadýr gönül yýkmak.

Ey evladým, hiç durma, sen þu anda çýk yola.
Benden de selam söyle, iþte o veli kula.

Sonra da, yalvararak af dile o kiþiden.
Yoksa zevk alamazsýn hiçbir iyi iþinden.)

Tüccar (Peki) dedi ve hemen etti hareket.
Uzun yollar kat’edip, buldu onu nihayet.

Hazret-i Mevlana’nýn söyleyip selamýný,
Dedi: (Beni affedip, helal eyle hakkýný.)

O veli, cevabýnda buyurdu: (Peki oðlum.
Hakkýmý helal ettim, seni affediyorum.

Zira öyle birinden getirdin ki þefaat,
Reddetmek mümkün deðil, ol müsterih ve rahat.)

Tüccar veda ederek, geldi yine Konya’ya.
Halis talebe oldu hazret-i Mevlana’ya.