Hazret-i Mevlana’ya talebe olanlardan,
Biri, Haccý ifaya gitmiþ idi bir zaman.

Hanýmý da, mübarek bir hatun idi gayet.
Hazret-i Mevlana'ya beslerdi çok muhabbet.

Onun medresesinde okuyan çocuklara,
Yemek hazýrlayarak, verirdi ara sýra.

Bir gün de, helva yapýp büyükçe bir tepsiye,
Arefe gecesinde gönderdi medreseye.

Hac’da olduðu için o zaman kendi beyi,
Komþunun çocuðuyla gönderdi o tepsiyi.

Mevlana, o tepsiyi aldý ve sevindi pek.
Bizzat kendi daðýttý talebeye tek be tek.

Fazla fazla yediler talebenin hepsi de.
Velakin yine helva azalmadý tepside.

Var idi Mevlana’nýn yüzlerce talebesi.
Hepsi yedi, sonunda, doluydu yine tepsi.

Mevlana, en sonunda dýþarýya çýkarak,
Tepsiyi, Beytullah'tan tarafa uzatarak,

Biraz sonra, eli boþ içeri girdi yine.
Buyurdu ki: (Tepsiyi gönderdim sahibine.)

Ertesi gün o haným, gönderip bir kimseyi,
Medrese mutfaðýndan istetti o tepsiyi.

Talebeler, mutfakta onu çok aradýlar.
Lakin bulamayýnca, hayli meraklandýlar.

Daha sonra insanlar, Hac’dan döndü nihayet.
Bu hanýmýn beyi de, evine etti avdet.

Eþyalarý içinde, o haným, tepsisini,
Görünce, alamadý hayretten kendisini.

Bir þaþkýnlýk içinde, dedi: (Ben, bu tepsiye,
Helva yapýp vermiþtim, bir gece medreseye.

Ertesi gün arattým, onu ben medreseden.
Lakin bulunmayýnca, merakta kaldým hepten.

Þimdi, senin eþyandan çýkardým bu tepsiyi.
Ben hiç anlayamadým bu garip hadiseyi.)

Beyi dahi þaþýrýp, kaldý hayret içinde.
Dedi ki: (Bizler dahi, arefe gecesinde,

Arkadaþlar, toplanmýþ, çadýrda otururduk.
Ve haccýn erkanýndan bazý þeyler okurduk.

O sýrada, çadýrýn kapýsýndan içeri,
Helva dolu bir tepsi uzattý bize biri.

Fakat kim uzatmýþtý, hiçbirimiz görmedik.
Aç olduðumuz için, hepimiz onu yedik.

Sonradan düþündük ki: Bu bize, bir hediye
Hiç de araþtýrmadýk bu kimden geldi diye.

Eþyamýn arasýna koymuþtum bunun için.
Fakat anlamamýþtým hikmetini bu iþin.)

O bunu anlatýnca, anlaþýldý hakikat.
Çoðaldý Mevlana’ya sevgileri kat be kat.