Devlet memurlarýndan var idi ki birisi,
Hazret-i Mevlana’ya pek çok idi sevgisi.

Onun sohbetlerinden alýrdý ki öyle tad,
Yanýndan ayrýlmayý istemezdi bir saat.

Ýsterdi ki, o zatýn bulunsun yanýnda hep.
Ýstifa düþünürdü iþinden bundan sebep.

Nihayet bu hususu, arz eyledi bir defa:
(Efendim, vazifemden edeyim mi istifa?)

Mevlana hazretleri, vermeyip buna izin,
Ona, þu menkýbeyi anlattý bunun için:

Harun Reþid devrinde, var idi ki bir kiþi,
Zabýta amirliði yapmaktý onun iþi.

Hem de vazifesini yapýyordu mükemmel.
Zayýflarýn hakkýný koruyordu pek güzel.

O zatýn sayesinde, o zaman Müslümanlar,
Gayet rahat yaþar ve görmezlerdi bir zarar.

Hazret-i Hýzýr dahi teþrif edip bu zata,
Sohbet ederler idi onunla her gün hatta.

Bu zabýta amiri, bir gün vazifesinden,
Ýstifasýný verip, ayrýlýp gitti birden.

Ýnsanlardan ayrýlýp, çekildi bir tarafa.
Ýnziva hayatýný tercih etti bu defa.

Gece gün ibadete etse de böyle devam.
Gelmez oldu yanýna Hýzýr aleyhisselam.

Bir gece, rüyasýnda o, hazret-i Hýzýr’ý,
Görüp sual edince kendisinden bu sýrrý,

Buyurdu ki: (Ben sana geliyordum önce hep.
Ýbadet ve taatin, deðildi buna sebep.

O mühim vazifende çalýþýrken evvelce,
Ýnsanlarýn iþini görüyordun güzelce.

Hak ve adalet ile yapýyordun o iþi.
Sayende, gayet rahat yaþýyordu çok kiþi.

Hizmet ettiðin için sen böyle çok insana,
Ben dahi, bu sebepten gelirdim sýk sýk sana.

Ýnsanlara hizmeti terk edince sen fakat,
Halk düþtü sýkýntýya, kalmadý huzur, rahat.

Çünkü senin yerine, geldi çok zalim biri.
Bozuldu bu sebepten, insanlarýn dirliði.

Menfaatin uðruna terk ettin o iþi sen.
Ýnsanlar, sýkýntýya düþtü senin yüzünden.)

O kiþi, uykusundan uyanýnca o sabah,
Yanlýþ iþ yaptýðýný anlayýp, dedi: (Eyvah!)

Ve hemen hükümdara arz edip bunu tekrar,
Ve o mühim hizmette bulundu uzun yýllar.

Ýnsanlar, kavuþtular tekrar eski huzura.
Kavuþtu kendi dahi, yine her gün Hýzýr’a.)

Bunlarý, Mevlana’dan dinleyince o adam,
Ýstifadan vazgeçip, hizmete etti devam.