Bin ikiyüz yetmiþüç senesinde Mevlana,
Yakalandý nihayet ölüm hastalýðýna.

Hemen baþkalarýna olan kul borçlarýný,
Birisiyle gönderip, beklemedi yarýný.

(Biz hediye etmiþtik) diyen oldu ise de,
Asla kabul etmeyip, ödedi hepsine de.

Buyurdu ki: (Kul hakký, mühimdir hakikaten.
Çok þükür ki kurtulduk þimdi bu tehlikeden.)

Hocasý Sadreddin-i Konevi hazretleri,
Ve yanýnda Konya’nýn ileri gelenleri,

Hastalýðýný duyup, ziyarete geldiler.
Yanýnda oturarak, teselli eylediler.

Dediler ki: (Ýnþallah afiyet bulursunuz.
Zira siz, bu zamanda âlemin ruhusunuz.)

Buyurdu: (Allah size versin sýhhat, afiyet.
Zira bizim iþimiz, artýk buldu nihayet.

Bu dünya âlemiyle kalmadý bir ilgimiz.
Allah’a kavuþmaktýr, en büyük ümidimiz.)

Daha sonra toplayýp, cümle talebesini,
Bildirdi her birine, en son vasiyetini.

Buyurdu: (Ben ölünce, hocamýz gitti diye,
Üzülüp, kapýlmayýn sakýn ümitsizliðe.

Her hangi sýkýntýya düþerseniz siz eðer,
Beni hatýrýnýza getirin, size yeter.

Bi-iznillah hemence, yanýnýzda olurum.
Size, o sýkýntýda yardýmda bulunurum.

Karada, denizlerde, olsanýz her nerede,
Ýmdadýnýzý duyar, yetiþirim yine de.

Þimdi beni dinleyin, açýn kulaðýnýzý.
Size, tavsiyelerde bulunacaðým bazý.

Gizli ve aþikâre hayâ edin Allah’tan.
Büyük küçük, sakýnýn her haram ve günahtan.

Az yiyip, az uyuyun, hem de az konuþunuz.
Her gece namaz kýlýp, gündüz oruç tutunuz.

Cahil kimseler ile, olmayýn dost ve ahbap.
Onlarý, kendinize eylemeyin muhatap.

Hep iyi insanlarla beraber oturunuz.
Ya hayýr söyleyiniz, veyahut da susunuz.

Sabredin insanlarýn eza ve cefasýna.
Faideli olmaya uðraþýn her insana.

Türbe yapacaksanýz siz kabrime sonradan,
Kubbesi yüksek olup, gözüksün uzaklardan.

Zira benim türbemi, bir kimse görse bilfarz,
Beni vesile edip, eylese dua, niyaz,

Ben dahi yalvarýrým olsun diye o iþi.
Elbette muradýna nail olur o kiþi).