Hazret-i Mevlana’nýn yaklaþýnca son aný,
Sardý sevenlerini, bir firak heyecaný.

Dediler ki: (Efendim, ederseniz siz vefat,
Kime tâbi olalým, belli mi þimdi o zat?)

Buyurdu: (Hüsameddin Çelebi vekilimdir.
Ona tâbi olun ki, eli, benim elimdir.)

(Cenaze namazýný kim kýldýrsýn?) dediler.
buyurdu: (Sadreddin-i Konevi eda eder.)

O sýrada hafif bir zelzele oldu birden.
Ýnsanlar, bir telaþa kapýldýlar aniden.

Mevlana buyurdu ki: (Korkmayýn, þimdi geçer.
Yerin karný acýktý, yaðlý bir lokma ister.)

Hüsameddin Çelebi anlatýr: (Üstadýmýz,
Vefat edeceði gün, ben vardým orda yalnýz.

Ýkimizden baþkasý yok iken yanýmýzda,
Birden, bir delikanlý belirdi aramýzda.

Mevlana, yataðýndan doðrulup kalktý derhal.
Ayakta, hürmet ile etti onu istikbal.

Sonra da buyurdu ki: (Kaldýrýn döþeðimi.)
(Peki efendim) deyip, çabuk tuttum elimi.

Lakin anlayamadým hikmetini bu iþin.
Hastayken, yataðýný kaldýrttý, acep niçin?

Yanýmýzda beliren o yiðidin yanýna,
Yaklaþýp, merak ile bu iþi sordum ona.

Dedim: (Siz kimsiniz ki, üstadým hazretleri,
Hasta iken, ayakta karþýladý sizleri?)

Dedi: (Ben Azrail’im, geldim ki Mevlana'ya,
Onu davet edeyim Allahü teâlâya.)

O sýrada üstadým buyurdu ki: (Ne devlet!
Hak teâlâ, kendine ediyor beni davet.

Artýk göç zamanýdýr, vakit tamam olmuþtur.
Ey Azrail çabuk ol, beni Ona kavuþtur.)

Beþ Cemaziyel-ahir, Pazar idi günlerden.
Müezzin, ikindiyi okurken minareden,

Kelime-i þehadet söyleyip o büyük zat,
Bu dünyadan ayrýlýp, eyledi Hakk'a vuslat.

Ýmam Ýhtiyarüddin adýnda bir sevdiði,
Vardý ki, o gasletti bu þerefli veliyi.

O, þöyle anlatýr ki: (Büyük üstadýmýzýn,
Mübarek bedenini gasl ederken, ansýzýn,

Kalbime, öyle bir hal oldu ki bu firaktan,
Alamadým bir türlü kendimi aðlamaktan.

O ara, kulaðýma ses gelirdi gaibten.
Diyordu: (O, Allah’a kavuþtu ebediyen.

O aþýk, maþukuna vasýl oldu nihayet.
Bunda, mahzun olacak hiçbir þey yoktur elbet.

Salih müminler için, bayramdýr iþte bu gün.
Bundan sonra onlara, yoktur korku ve hüzün.)