Ömer bin Abdülaziz, takva ehli bir zattý.
Düþündüðü, sadece ahiret ve hesaptý.

Emevi halifesi Mervan’ýn torunudur.
Altýyüzyetmiþdokuz senesinde doðmuþtur.

Yediyüzonyedi’de halife oldu bizzat,
Milletin refahýna, hizmet etti her saat.

Adaletli idi ki her iþte öylesine,
(Ýkinci Ömer) demek, layýktý kendisine.

Ýnce ve nazik yüzlü, zarif, güzel sakallý,
Ve beyaz tenli olup, sevimliydi ve tatlý.

O, Malatya þehrini, o devirde rumlardan,
Yüzbin esir vererek, satýn aldý onlardan.

O, hazret-i Ömer’in oðlunun torunudur.
Zamanýnda insanlar, buldular rahat, huzur.

Ömer ibnil Hattab’ýn torunu olmasý da,
Þu vaka üzerine olmuþtur esasýnda.

Bir gün hazret-i Ömer, gece, þehri gezerken,
Bazý sesler iþitti hanelerin birinden.

Bir kadýn diyordu ki: (Kalk kýzým, süte su kat.)
Lakin kýz, etmiyordu bu iþe muvafakat.

Diyordu: (Anneciðim, ne olur yapmayalým.
Helal kazancýmýza, bir haram katmayalým.

Hem halife, emretti geçen gün bu hususu.
Dedi sakýn sütlere ilave etmeyin su.)

O böyle dediyse de, annesi etti ýsrar.
Dedi ki: (Öyle ise, karýþtýr az bir miktar.

Mesela hiç olmazsa ilave et bir ölçek.
Gece vakti halife, bizi nerden görecek.)

Kýz dedi: (Anneciðim, görmese de o bizi,
Hak teâlâ görüyor her bir amelimizi.

Ýçimizden geçeni bilmektedir O hatta.
Kulluða yakýþýr mý bulunmak bir günahta?)

Ýþbu konuþmalarý, hazret-i Ömer dahi,
Evlerinin önünde iþitti bizatihi.

Kýzýn bu sözlerini, takdir etti begayet.
O haneyi belleyip, evine etti avdet.

Hiç tereddüt etmeden, buyurdu ki oðluna:
(Bir saliha kýz buldum, alayým onu sana.)

Sabah gitti o eve, kapýyý çaldý hemen.
Kadýn onu görünce, telaþlandý aniden.

Zira kapýya gelen, Emir-ül müminindi.
Acaba teþrifinde, asýl sebep ne idi?

Buyurdu ki: (Ey hatun Allah’ýn emri ile,
Kýzýný, oðlum için geldim talep etmeye.)

Kadýn çok memnun olup, kabul etti gönülden.
Kýz, hazret-i Ömer’e gelin oldu o günden.

Hatta (Ýkinci Ömer) denmekle meþhur olan,
Ömer bin Abdülaziz, zuhur etti bunlardan.