Ömer bin Abdülaziz, malikti çok servete.
Lakin ondan daha çok, sahipti sehavete.

Öyle cömert idi ki, o kadar olur ancak.
Servetini, herkese daðýtýrdý saçarak.

Faziletler sahibi, âlim ve pek adildi.
Eþine az rastlanan, bir insan-ý kâmildi.

Halife Melik ibni Abdülmelik devrinde,
Vali tayin edildi, Mekke ve Medine’de.

Hemen gitti o yere, yapmak için bu iþi.
Onu karþýladýlar âlimlerden çok kiþi.

Sonra iþe baþlayýp, sarýldý adalete.
Kavuþtu hemen herkes, huzur ve saadete.

Kendi memleketini terk edip çoðu insan,
Hicaz’da yerleþmeye geliyordu o zaman.

O devrin halifesi, ölüm hastalýðýna,
Yakalanýp, çaðýrdý vezirini yanýna.

Dedi: (Bu hastalýkla gidersem ahirete,
Ömer bin Abdülaziz otursun hilafete.)

Sonra, bir ahitname yazdý ve mühürledi.
(Bunu, ben öldüðümde, herkese oku) dedi.

Sonra vefat eyledi, fazla zaman geçmeden.
Vezir de, valileri çaðýrdý sonra hemen.

Mühürlü ahdnameyi okudu valilere.
Ömer bin Abdülaziz þaþýrdý birden bire.

Ahiret adamýydý zira bu mübarek zat.
Bu iþ için, kendinde göremedi liyakat.

Yani o, hilafetin aðýr yükü altýna,
Girmekten korkuyordu, herkesin hilafýna.

Ýsmi okunduðunda, þaþýrýp kaldý birden.
Ýstifa isteðinde bulundu kendi hemen.

Lakin kabul olmadý, bu istifa dileði.
Aynen tasdik olundu, o gün halifeliði.

Vezir, onun koluna girerek sonra yine,
Konuþma yapmak için, çýkardý minberine.

Ömer bin Abdülaziz, bir hutbe okuyarak,
Beþ þey talep eyledi onlardan ilk olarak.

Dedi ki: (Ey insanlar, idaremizde her kim,
Var ise, ben onlardan, þu beþ þartý isterim.

Birincisi, halini bize arz edemeyen,
Halkýmýn ahvalini, söyleyin bize hemen.

Ýkincisi, hayýrlý, iyi iþlerimizde,
Bize yardýmcý olun ve destekleyin siz de.

Üçüncüsü, hak yoldan ayrýlýrsak biz biraz,
Siz buna mani olup, eyleyin hemen ikaz.

Dördüncüsü, halkýmdan hiç kimse, hiç kimsenin,
Arkasýndan konuþup, gýybetini etmesin.

Beþincisi, dünyaya ve ahirete ait,
Faidesiz þeylerle, geçirmeyin hiç vakit.)