Devrin âlimlerinden Malik bin Dinar vardý.
Bu evliya hakkýnda, þöyle buyurmuþlardý:

Ömer bin Abdülaziz, halife olduðunda,
Bir çobana rastladým sürüsünün yanýnda.

Halinden gayet memnun gibi görünüyordu.
(Gelen adil halife, acaba kim?) diyordu.

Dedim ki: (Bu halife, çok adildir hakikat.
Sen böyle olduðunu nereden bildin fakat?)

Dedi: (Ne çok adil ki bu gelen yeni sultan,
Hiçbir kurt, kuzulara saldýrmýyor bu zaman.)

Ömer bin Abdülaziz, âlimlerle her gece,
Sýk sýk sohbet ederdi oturup beraberce.

Ölüm ve ahiretten sýkça konuþurlardý.
Sonra çok hüzünlenip hepsi aðlaþýrlardý.

Allahü teâlânýn emirlerini, halka,
Bildirmeyi, kendine borç bilirdi mutlaka.

Kendi tam yaptýðýndan Ýslam’ýn ahkamýný,
Ýbadet ve taate sevkederdi halkýný.

O devirde insanlar, düþtüler bu gayrete.
Herkes, sarýlýyordu ilim ve ibadete.

Ýnsanlar, bir araya geldiklerinde hatta,
Sorarlardý: (Bu gece, bulundun mu taatta?)

Ve (Kur’an-ý kerimden, kaç sahife okudun?)
(Kaç âyet ezberledin?) ve (Kaç gün oruç tuttun?)

Herkes, birbirlerine sorardý bu þeyleri.
Zira yoktu onlarýn baþka düþünceleri.

Ömer bin Abdülaziz, Ýslam’a girmiþ olan,
Bid’atlerin hepsini, kaldýrdý hep ortadan.

Ve yine unutulmuþ sünnet varsa ne kadar,
Ortaya çýkarmaya çalýþtý yine tekrar.

Sahabe arasýnda olan savaþlar için,
Halkýn konuþmasýna, vermezdi asla izin.

Derdi ki: (O savaþlar, olmuþtu içtihatla.
Katiyen olmamýþtý düþmanlýk ve inatla.

Nasýl ki Hak teâlâ, bizim ellerimizi,
O kanlara girmekten korudu ise bizi,

Biz de, lisanýmýzý tutup konuþmayalým.
Böylece dilimizi hiç karýþtýrmayalým.)

Ömer bin Abdülaziz, hazret-i Evzai’ye,
Mektup yazýp, þunlarý etti ona tavsiye:

Kim, ölümü bir günde hatýrlarsa çok defa,
O, az bir dünyalýkla edebilir iktifa.

Konuþtuðu her sözden, hesap vereceðini,
Bilen de, az konuþur, yani tutar dilini.

Ancak lüzum ettikçe konuþur, kelam eder.
Zira (Susan kurtuldu) buyuruyor Peygamber.