Son Cuma hutbesinde, bu mübarek veli zat,
Þöyle buyurmuþtu ki: (Ey muhterem cemaat!

Yarýn mahþer gününde, korkusuzluk, emniyet,
Ýçinde bulunmayý istiyorsanýz þayet,

Ve yine Cehennemden kurtulabilmek için,
Bugünden, çaresine bakýn elbet bu iþin.

Burada, çok korkun ki Allahü teâlâdan,
Kurtuluþ mümkün olsun, ahirette azaptan.

Bu geçici dünyayý, sonsuzluk âlemine,
Tercih edip, kanmayýn nefsin hilelerine.

Bu ömür sermayesi, günahla geçerse hep,
Kul, yarýn Sahibine, ne cevap verir acep?

Her gün birer ikiþer, ölenler görüyoruz.
Onlarý, elimizle götürüp gömüyoruz.

Kara toprak altýnda, tek ve tenha olarak,
Yatýyorlar kefenle, ne yastýk var, ne yatak.

Ölümün acýsýný duyan o fanilerin,
Halleri, ne acý bir ibrettir bizler için.

Zira sevdiklerinden, birden ayrýlmýþlardýr.
Hiç tanýmadýklarý bir yere varmýþlardýr.

Uyanmýþlar ise de orada bu gafletten,
Yok artýk bir faydasý, iþ iþten geçmiþ hepten.

Telafi imkaný da, yoktur artýk o yerde.
Acý azab olunur onlara kabirlerde.

Bu dünya hayatýnda uyansalardý þayet,
Olmazdý onlar için, bu piþmanlýk, nedamet.

Naz ve niyaz içinde yaþarken bu dünyada,
Þimdi, acý azaplar görüyorlar orada.

Býrakýp gittikleri paranýn, mal ve mülkün,
Hiçbir faidesini görmezler onlar o gün.

Zerre kadar da olsa, bir iyilik, bir taat,
Yaptýlarsa, onlardan bekliyorlar bir imdat.

Bu, düþünmeye deðer hal var iken her zaman,
Yine ibret almaz mý bunlardan gafil insan?

Sanmayýn nasihate yok benim ihtiyacým.
Nasihate, ben sizden daha fazla muhtacým.

Allahü teâlânýn yüce kitabý olan,
Bu Kur’an-ý kerimi, kendine rehber yapan,

Ve Resul-i ziþaný örnek alan kendine,
Kavuþur ahirette, Cennet nimetlerine.

Ey muhterem cemaat, iþlenen her günahýn,
Her biri, Cehennemde bir ateþ olur yarýn.

Yapýlan her iyilik, hayýr ve ibadet de,
Herbiri, birer nimet olacaktýr Cennette.)

Ömer bin Abdülaziz, söyledi bu sözleri.
Daha sonra aðlayýp, yaþla doldu gözleri.

Bu, son hutbesi idi, hem de en son nasihat.
Fazla zaman geçmeden, eyledi Hakka vuslat.