Ömer bin Abdülaziz, ölüm hastalýðýnda,
Bir tabip çaðýrdýlar, gelip durdu yanýnda.

Bakýp sonra dedi ki: (Çok zehir içmiþ bu zat.
Hayatý hususunda, veremem bir teminat.)

Aðlamaya baþladý ölüm hastalýðýnda.
Yakýn akrabalarý bulunurdu yanýnda.

Dediler: (Ey halife, ne için aðlýyorsun?
Bir mücahid olarak, Rabbine varýyorsun.

Allah’ýn yardýmýyle, ihya ettin sünneti.
Ve ortadan kaldýrdýn dindeki her bid’ati.)

Buyurdu: (Çýkacaðým Rabbimin huzuruna.
Bu milletin hesabý, sorulacak hep bana.

Bu hesabýn altýndan kalkabilecek miyim?
Ben bunu düþünerek, aðlayýp yaþ dökerim.)

(Beni oturtun) dedi sonra ordakilere.
Ve yüksek bir ses ile, þöyle dedi bu kere:

(Hakiki mabud, ancak Allahü teâlâdýr.
Ýbadet olunmaya, sýrf Onun hakký vardýr.)

Daha sonra, baþýný çevirdi gök yüzüne.
Ve sevinç gözyaþlarý, doldu iki gözüne.

Dedi: (Öyle kiþiler görürüm ki ben þu an,
O gördüðüm kimseler, ne cindir, ne de insan.)

Kelime-i þehadet getirip hem o saat,
Ruhunu teslim edip, eyledi Hakka vuslat.

Vasiyet etmiþti ki: (Ey Meymun ibni Mihran!
Ben de vardým halife Velid’in öldüðü an.

Yüzünü açýp baktým, siyah idi bir nice.
Sen de, benim yüzüme bak kabrime inince.)

Ömer bin Abdülaziz, vakta ki etti vefat.
Cenaze namazýný, kýldý bütün cemaat.

Sonra, cenazesini indirdiler kabrine.
Vasiyeti üzere, baktýlar cemaline.

Gördüler, gençliðinden daha nurlu ve parlak.
Sevimli ve güzeldi, gýbta etti cümle halk.

O vefat ettiðinde, çok üzüldü her insan.
Gözyaþlarý içinde, aðladý her Müslüman.

Hatta cenazesinin arkasýndan, bir rahip,
Üzüntüyle yürüyüp, aðlardý garip garip.

Dediler: (Bu ölen zat, deðildi dininizden.
Sen niçin aðlýyorsun bu gidenin izinden?)

Dedi ki: (Yer yüzünde, bir tane güneþ vardý.
Þuna aðlýyorum ki, o güneþ þimdi battý.)

Bir çoban da diyor ki: (Daðda, koyun güderken,
Bir kurt, gelip saldýrdý koyunlara aniden.

Düþündüm ki: Herhalde halife etti vefat.
Zira o hayattayken, olmazdý bu vukuat.

Sonradan öðrendim ki, fazla zaman geçmeden:
Ömer bin Abdülaziz vefat etmiþ gerçekten.)