Ömer bin Abdülaziz, takva ehli bir zattý.
Düþündüðü, sadece ahiret ve hesaptý.

(Kullarýn hukukuna edemezsem riayet,
Halim ne olur?) diye, endiþedeydi gayet.

Bir kimse anlatýr ki: Ömer bin Abdülaziz,
Halifelikten önce, etli idi ve gürbüz.

Sonra, çok zayýflattý onu bu halifelik.
Öyle ki, bu korkuyla, kaldý bir deri-kemik.

Ýþte bu mübarek zat, namaz kýldý bir gece.
Bayýldý, bir âyeti kýraat eyleyince.

Namazda okuduðu âyette, cenâb-ý Hak,
Þöyle buyuruyordu zira meal olarak:

(Boyunlarýna baðlý demirden bukaðýlar,
Ýle, sürüklenerek, ateþe atýlýrlar.)

Hatta sabaha kadar, bunu tekrar ederek,
Aðladý hüngür hüngür, gözyaþlarý dökerek.

Bir gün mektup yazmýþtý, ahbabýndan birine.
Buyurdu ki: (Aldanma nefsinin isteðine.

Çýkarma hatýrýndan, bir an ölüm halini.
Dünyadan, ahirete çeviriver kalbini.)

Bir gün de buyurdu ki: (Biz insanlar, hepimiz,
Ölüm için bir namzet, yahut hedef gibiyiz.

Ölüm, istediðini seçiyor, götürüyor.
Bu dünyaya gelenler, mutlak bir gün ölüyor.

Dün geçti, o, iyi bir þahittir hakkýmýzda.
Ölüm de, uzak deðil, bekler yakýnýmýzda.

Bugün, büyük bir fýrsat, mühim bir emanettir.
Onu, en iyi yerde deðerlendirmelidir.

Yarýn henüz gelmedi, belki de gelmeyecek.
Zira yarýn gelmeden belki ecel gelecek.)

Bir gün de, hutbesinde buyurdu: (Ey insanlar!
Rabbimiz dýþa deðil, niyete, kalbe bakar.

Yani siz, kalbinizi eðer düzeltirseniz,
Düzelir ona göre dýþýnýz, zahiriniz.

Ýnsanýn a’zalarý, kalbine baðlýdýrlar.
Kalb iyiyse, onlar da hep iyilik yaparlar.)

Baþka bir mektubunda buyurdu ki: (Evladým!
Her gün, yaklaþýyoruz ölüme adým adým.

Tavsiye ederim ki, kork Allah’tan her zaman.
Bu fýrsat elde iken, ahirete hazýrlan.

Ölüp de, ahirete gitmiþ farzet kendini.
Allah’ý görür gibi, ifa et amelini.

Gün geçtikçe ömrümüz, daha noksanlaþýyor.
Ecel de, o nisbette bizlere yaklaþýyor.

Aklý olan, günahta heba etmez ömrünü.
Gönül vermez dünyaya, düþünür ölümünü.

Mahþerin þiddetini hatýrlayarak her an,
O güne hazýrlanýr, gece gündüz durmadan.)