Ömer bin Abdülaziz devrinde, hiç bir insan,
Korkudan yapamazdý bir gýybet ve su-i zan.

Halifenin yanýna, bir gün bir kimse geldi.
(Falanca, sizin için þöyle söylüyor) dedi.

Onu hemen susturup, buyurdu ki: (Ey kimse!
Ýster araþtýralým, ne ise bu hadise.

Eðer yalancý isen, Hücurat suresinin,
Altýncý âyetince, sen mesulsün bilesin.

Söylediðin yanlýþsa, sure-i Kalem’deki,
Onbirinci ayetten, mesulsün elbette ki.

Her iki halde dahi, olursun yani mesul.
Mesuliyet altýna girer mi akýllý kul?

Üçüncü hali seçip, affedelim seni biz.
Zira caiz deðildir gýybeti dinlememiz.)

O kimse piþman olup, hemen tövbe eyledi.
Ve (Bir daha, böyle bir günaha girmem) dedi.

Bir gün de, bir Müslüman gelerek Halifeye,
Dert yandý: (Falan kimse hakkýmý yedi) diye.

Buyurdu ki: (Hakkýný almýþ olarak yarýn,
Ölüp de gitmektense huzuruna Allah’ýn,

Onda hakkýn var iken, Rabbinin huzuruna,
Gitmen, daha hayýrlý, daha iyidir sana.)

Yine bir Cuma günü, kýldýrýp kendi namaz,
Cemaat arasýnda, oturdu sonra biraz.

Giydiði elbisenin, her iki tarafýnda,
Yama vardý, cemaat, oldu bunun farkýnda.

Bir tanesi dedi ki: (Ya emirel müminin!
Yamalý elbiseyi giyersin, acep niçin?

Yenisini almanýz mümkündür, öyle ise,
Giyinseniz olmaz mý daha yeni elbise?)

Buyurdu ki: (Ýyidir fakirlikte iktisat.
Lakin daha iyidir varlýkta bu iþ kat kat.

Suçluyu affetmek de, gayet faziletlidir.
Ama gücü var iken, daha da kýymetlidir.)

Ömer bin Abdülaziz, bir gün Hasan Basri’ye,
Mektup yazdý: (Bana bir nasihat eyle) diye.

Buyurdu: (Bilesin ki, bu dünya bir konaktýr.
En büyük akýllýlýk, ona aldanmamaktýr.

Zira onun üstünde yaþýyanlar, ölürler.
Sonra, yaptýklarýndan hesaba çekilirler.

Eðer üstün tutarsa bu dünyayý bir kiþi,
Zillet ile yaþar ve çetin olur her iþi.

Dünya zehir gibidir, bilmeyenler onu yer.
O da, o kimseleri öldürür, helak eder.

Diriler, ölülerden hiç mi ibret almýyor?
Hiç ölmeyecekmiþ gibi, dünyaya sarýlýyor.

Her gün ayrý üzüntü, her gün ayrý bir keder.
Rahata kavuþmadan, bir anda ölür, gider.

Çünkü olmaz rahatlýk bu dünyada katiyen.
Rahatlýk, ahirette olacak ebediyen.

Ýnsan düþünmez mi ki, bir gün elbet ölecek.
Mizanda, ince ince hesabý görülecek.

Aklý olan, dünyada yaþamaz gaflet ile.
Geçirir her vaktini, ilim ve ibadetle.)