Osman Bedreddin var ki, bir âlim ve velidir.
Tesirli sözleriyle, kalbleri etti tenvir.

Ezberledi Kur’aný henüz dokuz yaþýnda.
Seçildi, mümtaz oldu akraný arasýnda.

Bütün vakitlerini, hep ilme etti tahsis.
Öðrendi tamamiyle tefsir, fýkýh ve hadis.

Bir gün tefsir ederken Hücurat suresini,
Birden korkup, bir dehþet kapladý kendisini.

Ahiret hallerine oldu hep müteveccih.
Konuþmayý býrakýp, susmayý etti tercih.

Onun üstün halleri, dikkati çekiyordu.
Ve herkes tarafýndan, pek çok seviliyordu.

Mehmet Tahir Efendi vardý hocalarýndan.
Onu, hanegahýna davet etti bir zaman.

Çok iltifat ederek, dedi: (Ey Molla Hafýz!
Sana, bildiklerimi tam öðrettim noksansýz.

Yani bendekilerin, vakýf oldun hepsine.
Artýk gidemiyorum, ben bundan ötesine.

Sana vereceðim ders, þu anda buldu hitam.
Daha büyük âlim bul, dersine eyle devam.)

O, bunun üzerine ayrýldý medreseden.
Bir üstad bulmak için, dua etti hassaten.

Dedi ki: (Ya ilahi, dertliyim, derdim derin.
Derdime derman için sana geldim ya Mu’in!)

Zahiri ilimlerde yetiþmiþti tamamen.
Bir tasavvuf rehberi arýyordu esasen.

O, böyle arz edince dileðini Rabbine,
Duyurdu Allah bunu gönül ehli birine.

Hem dahi Buhara’da, büyük bir veli olan,
Seyyid Ahmed Merami duymuþtu bunu o an.

Ve hemen Cami’deki dersini býrakarak,
Ayrýldý Buhara'dan, o gün ani olarak.

Manevi iþareti almýþtý çünkü kalben.
Sessizce yola çýktý, kimseye söylemeden.

Erzurum’a gitmekti bir an önce maksadý.
Çünkü Osman Bedreddin bekliyordu bu zatý.

Seyyid Ahmed Merami, böyle ani olarak,
Buhara’dan gidince, çok üzüldü buna halk.

Zira çok seviyordu cemaat kendisini.
Hiç anlayamadýlar ne için gittiðini.

Velakin kalb gözleri açýk olan müminler,
Anlayýp, cemaati teselli eylediler.

Dediler ki: (Hocamýz, evliyadan bir kiþi.
Gönül ehli zatlarýn, hikmetlidir her iþi.

Bu gidiþlerinde de, vardýr elbet bir hikmet.
Almýþtýr bunun için bir manevi iþaret.)

Ýnce, uzunca boylu, beyaz sakalý vardý.
Uzun bir yolculukla Hasankale’ye vardý.

Bevelkasým köyünün, imam oldu halkýna.
Ýnsanlar, akýn akýn toplandý etrafýna.