Ruslar hücum edince Erzurum beldesine,
Bu, Erzurum halkýnýn gayret verdi hepsine.

Ve yediden yetmiþe, herkes silahlanarak,
Müdafaa durumuna geçtiler toplanarak.

O gece, gümbür gümbür davullar çalýyordu.
Ýnsanlar, cihad için harbe çaðrýlýyordu.

Tanyeri aðarmadan, Erzurum’da cümle halk,
Bu davul sesleriyle yerlerinden kalkarak,

Kazma kürek cinsinden ne varsa evlerinde,
Alarak, toplandýlar þehrin orta yerinde.

Kahraman dadaþ halký, o gece kadýn, erkek,
Vatan müdafaasýnda, oldular tek bir yürek.

Gecenin sabahýnda, aðarýrken tan yeri,
Çýnlatmaya baþladý ezan sesi her yeri.

Doruðuna çýkmýþtý herkesin heyecaný,
Zira Osman Bedreddin okuyordu ezaný.

Öyle okuyordu ki aþk ile ve ihlasla,
Kendinden geçiyordu dadaþ halký o hazla.

Ve hatta Erzurum’un daðý, taþý, tepesi,
Sanki tekrar ederdi dile gelip bu sesi.

Bu ezan, gönüllere sanki nur taþýyordu.
Þüheda ruhlarýný sanki çaðýrýyordu.

O böyle yayýlýrken her yere dalga dalga,
Bambaþka bir cesaret ve þevk geldi o halka.

Zirvesine çýkmýþken bu heyecan ve iman,
Çalýnmaya baþladý mehter de tam o zaman.

Gönüller, vatan için, din için çarpýyordu.
Gözler, savaþmak için bir emir bekliyordu.

Miralay Bahri Bey'in bir iþareti ile,
Hücuma geçti millet (Allah Allah!) sesiyle.

O an moskofa karþý baþladý ki bir savaþ,
Sanki aslan kesildi kahraman halk-ý dadaþ.

Bahri Bey haykýrýrdý: (Urun ha gardaþlarým!
Urun Allah aþkýna, kahraman dadaþlarým!)

Allah’ýn yardýmý ve evliya tasarrufu,
Sayesinde, kovdular yurtlarýndan moskofu.

O gün, halký yekvücut, yek kalb yapan tek unsur,
Sýrf Osman Bedreddin’in o ezaný olmuþtur.

Ahmed Muhtar Paþa da, iþitip sonra bunu,
Merak etti, ezaný kimin okuduðunu.

Bir talimat verdi ki hemen adamlarýna:
(Ezaný okuyaný, öðrenip deyin bana.)

Yaverler, bu emirle etrafa daðýldýlar.
Onun kim olduðunun haberini aldýlar.

Gelip arz ettiler ki: (Efendim, Hafýz Osman,
Bedreddin adýnda bir ermiþ ezan okuyan.)