Kurt Ýsmail Paþa'nýn, Ahmed Muhtar Paþa'ya,
Arz ettiði bilgiler yazýldý aþaðýya:

Dedi ki: (O ezaný okuyan o fedai,
Miralay Bahri Bey’in kumandasýnda idi.

Saldýrýrdý düþmana heybet ve vakar ile.
Baktým, hatta yok idi elinde silah bile.

Dikkat ettim, düþmaný taþla kovalýyordu.
Ve attýðý her bir taþ, bir moskof haklýyordu.

Nerdeyse gözlerime inanamayacaktým.
Hayret ve þaþkýnlýktan, dikkatle yine baktým.

Evet, taþ atýyordu, bu, tarihi bir vaka.
Ve her taþ, hedefini buluyordu mutlaka.

Þaþýlacak bir þey de, þu idi ki o vakit,
Eðilip, taþý yerden almýyordu o yiðit.

Ne zaman ki bir taþý fýrlatýnca düþmana,
Yerden, ikinci bir taþ, yükseliyordu ona.

Elinin hizasýnda, havada duruyordu.
O da onu alarak, düþmana vuruyordu.

O an kendi kendime düþündüm ki: Bu fiil,
Alelade insanýn yapacaðý iþ deðil.

Ahmed Muhtar Paþa da, bunlarý dinleyince,
Gözleri yaþararak gark oldu bir sevince.

Dedi ki: (Bire gardaþ, söylesene, erenler,
Bizim ile birlikte cenk ederlermiþ meðer.)

Ve Osman Bedreddin’i, o günden itibaren,
Tabur imamlýðýna tayin etti o hemen.

Böyle bir vazifeye seçildiði için de,
(Ýmam Efendi) diye tanýndý halk içinde.

Bu vazifede iken o sahib-i saadet,
Bazý evliyalarla görüþüp etti sohbet.

Taha-yý Hakkari’nin oðlu ve talebesi,
Seyyid Ubeydullah’tý onlardan bir tanesi.

Bu mübarek zatlarla sohbet etmiþ olsa da,
O, Palu’da kavuþtu son ve asýl üstada.

Bu mübarek veli zat, Mahmud-u Samini’ydi.
Allah adamý olup keramet sahibiydi.

Henüz Osman Bedreddin gelmeden o beldeye,
Ona ait halleri söylerdi talebeye.

Yalnýz açýklamýyor, iþaret veriyordu.
Hususi hallerini bir bir naklediyordu.

Mesela diyordu ki ondan bahis ederek:
(Henüz dokuz yaþýnda hafýz oldu mübarek.)

Yine bir gün dedi ki: (Onun ilim gayreti.
Gayrete getiriyor hocalarýný dahi.)

Baþka bir gün dedi ki: (Onun yetiþmesine,
Buhara’dan bir üstad geliyor kendisine.

Vazifelendirildi hususi onun için.
Ýndallah kýymetini anlayýn o kiþinin.)