Rabia-i Adviyye, mübarek bir haným zat.
Seksen yaþýnda iken, Kudüs’te etti vefat.

Babasý Ýsmail ki, fakir idi bir nice.
Kendisinin üç kýzý var idi bundan önce.

Bu dahi kýz olunca, oldu dört kýz evladý.
Dördüncü manasýna, (Rabia) kondu adý.

Rabia-i Adviyye, dünyaya geldiðinde,
Saracak bir bez bile yok idi evlerinde.

Annesi mahzun olup, rica etti beðinden:
(Git biraz kandil yaðý al komþunun birinden.)

Lakin o, yýllar yýlý þunu bilirdi ki hep:
Allah'tan gayrisinden, edilmez bir þey talep.

Hanýmý üzmenin de, Ýslam’da yoktu yeri.
Komþunun kapýsýna el sürüp döndü geri.

Dedi: (Kapý kapalý, geri geldim almadan.)
Haným bunu duyunca, çok aðladý o zaman.

O da çok üzülmüþtü, uyudu o arada.
Hazret-i Peygamberi görüverdi rüyada.

Peygamber efendimiz buyurdu: (Ey Ýsmail!
Üzülme, zira bunlar üzülecek þey deðil.

Bu kýzýn, çok yüksek bir makama erecektir.
Ve yetmiþ bin kiþiye, þefaat edecektir.

Bu sabah uyanýnca, gidiver valinize.
De ki: Resulullahýn selamlarý var size.

Dedi ki: O, her gece, okurdu yüz salevat.
Halbuki geçen gece, unuttu bunu fakat.

Keffareti olarak, sana gelen kimseye,
Kendi helal malýndan, yüz altýn ver hediye.)

O sabah uyanýnca, valiye koþtu hemen.
Buyurduðu sözleri, nakletti ona aynen.

Resulün selamýný iþitince o vali,
Sevinç ve sürurundan, bambaþka oldu hali.

Zira Peygamberimiz selam gönderiyordu.
(Ya Rabbi bu ne nimet, ne saadet) diyordu.

Bir daha duymak için Resulün selamýný,
Dedi ki: (Duyamadým, tekrar et kelamýný.)

Resulün selamýný tekrar etti valiye.
Lakin o, doymuyordu bu sözü dinlemeye.

Dedi ki: (Ey kardeþim, az duyuyor kulaðým.
O sözünü, bir daha de ki, iyi duyayým.)

Söyletti yedi defa Resulün selamýný.
Her bir selamý için, ayýrdý (yüz altýn)ý.

(Yediyüz altýn) oldu, verdi onun eline.
Tazim ve hürmet ile uðurladý evine.

Biraz büyümüþtü ki Rabia hazretleri,
Vefat etti peþpeþe annesiyle pederi.

Artýk o kimsesizdi, ortada yalnýz kalýp,
Hizmetçi yaptý onu, bir zalim yakalayýp.

Gaibden denildi ki: (Kendini üzme sakýn.
Çok yüksek olacaktýr Cennetteki makamýn.)