Sehl bin Abdullah-ý Tüsteri hazretleri,
Meþhurdu nefsi ile olan riyazetleri.

Yaptýðý içindir ki Rabbine her an taat,
Ona, hayvanlar bile ederlerdi itaat.

Yanýna gelirlerdi bazen vahþi hayvanlar.
Sakin otururlardý, vermeden hiçbir zarar.

Hak teâlâ indinde, duasý makbuldü pek.
Ondan dua isterdi herkes bunu bilerek.

Hasta olan birine, dua etseydi eðer,
Kalmazdý o kimsede, hastalýktan bir eser.

Var idi kendinin de bazý hastalýklarý.
Lakin büyük bir nimet bilirdi o bunlarý.

Onun dualarýyla bulurken herkes þifa,
O, dua etmiyordu kendisine bir defa.

Dediler ki: (Kim sizden bir dua etse talep,
Müstecap duanýzla, þifaya kavuþur hep.

Lakin var sizin dahi, iki mühim derdiniz.
Siz, niçin kendinize hiç dua etmezsiniz?)

Dedi: (Bana onlarý, gönderdi Hak teâlâ.
Kendisi, þifasýný verir ise ne a’la.

Bana, bu hastalýklar dert deðil, birer ihsan.
Nimetin gitmesine, dua eder mi insan?

Ben bunlara sabredip, Rabbime þükrettikçe,
O, yüksek makamlara yükseltti beni nice.)

Þehrin valisi dahi hasta oldu bir ara.
Söyledi bu derdini bilcümle doktorlara.

Hepsi aciz kaldýlar onun tedavisinden.
O, Sehl-i Tüsteri’yi iþitti birisinden.

Dediler ki: (O size, dua etsin bir defa.
Muhakkak ki bulunur derdinize bir deva.)

Vali onu çaðýrtýp, dedi: (Bende var þu dert.
Bundan kurtulmam için, bana da bir dua et.)

Buyurdu: (Zindanlarda mazlum varken bir nice,
Benim dualarýmdan alamazsýn netice.)

Dedi ki: (Öyle ise, affettim cümlesini.
Þu andan itibaren çýkarsýnlar hepsini.)

Sonra Sehl-i Tüsteri dedi ki: (Ya ilahi!
Benden dua istiyor þu hasta vali dahi.

Her ne ki varsa onda, bir dert veya musibet,
Sonsuz merhametinle, buna þifa nasib et.)

Henüz sona ermeden duasý bu velinin,
Dertlerinden bir eser kalmadý o valinin.

Çok teþekkür eyledi o Sehl-i Tüsteri’ye.
Ve bir kese altýný, etti ona hediye.

Lakin kabul etmedi bunu Sehl-i Tüsteri.
Hiç elini sürmeden, gönderdi ona geri.

Orada, bazýsýnýn gelmiþti ki kalbine:
(Keþke alýp verseydi þehrin fakirlerine.)

O, çakýl taþlarýna eyledi bir kez nazar.
Gördüler ki, bir anda altýn oldu o taþlar.