Sehl ibni Abdullah ki, evliyadan, büyük zat.
Bir kiþi, kendisinden istedi bir nasihat.

Dedi: (Helal yemektir dinimizin esasý.
Zira haram yiyenin, kabul olmaz duasý.

Hem dahi bir Müslüman, haramdan yerse eðer,
Onun yedi uzvu da, Allah'a isyan eder.

Helalinden yer ise bir Müslüman da þayet,
Onun yedi a’zasý, yapar halis ibadet.)

Bir baþkasý, nasihat istedi kendisinden.
Buyurdu ki: (Kardeþim, din, edeptir tamamen.

Kimler ki, hiç edepten nasip alamamýþtýr.
Onlar, Hak teâlâya vasýl olamamýþtýr.

Allah'a, Peygambere, sonra ana-babaya,
Aileye, evlada, komþu ve akrabaya,

Hepsi ile ilgimiz olduðuna göre hep,
Göstermek gerekiyor hepsine ayrý edep.

Eðer Rabbine karþý edepliyse bir insan,
Ondan hayâ ederek, yapamaz günah, isyan.

Resulullaha karþý edepliyse bir kiþi,
Sünnet-i seniyyeye uygun olur her iþi.

Onun beðenmediði bir iþi yapsa þayet,
Resule edepsizlik yapmýþ olur o elbet.

Zaten Resulullahýn en büyük mucizesi,
Güzel edebiydi ki, cezbederdi herkesi.

Ana babaya karþý gösterirse kim edep,
Onlarýn rýzasýný kazanmaya bakar hep.

Sert söylemez onlara, incitmez kalblerini.
Yapar, günah olmayan bütün emirlerini.

Arkadaþlara karþý edep de mühimdir pek.
Haþin davranýþlardan þiddetle kaçmak gerek.

Arkadaþýn ismini, duvarda görse eðer,
Önünü ilikleyip, önünden öyle geçer.

Arkadaþa bu edep yapýlmazsa bir kere,
Edepli olunamaz Allah ve Peygambere.

Edepsizlik, ayrýca gurur ve kibir yapar.
O, kendinden gayriye tepeden, üstten bakar.

Sert, kýrýcý davranýr ekseri yaranýna.
Herkes ondan çekinir, kimse gelmez yanýna.

Derler: (Uzak duralým, görmesin þimdi bizi.
Belki birþey söyler de, incitir kalbimizi.)

Halbuki böyle olmak, felakettir bu zata.
Zira Peygamberimiz buyurdu ki eshaba:

(Þerrinden korkularak, ondan uzak durulan,
Kimsedir, en ziyade fena ve bedbaht olan.)

Kâfirlere karþý da, edepli olmalý tam.
Zira sýrf kýlýç ile yayýlmadý bu Ýslam.

Küffâr, hayran kalarak eshabýn edebine,
Fevc fevc gelip girdiler, isteyerek bu dine.

Hasýlý bir Müslüman, edepli ise eðer,
Onu Allah da sever, kullarý da çok sever.)