O Sehl-i Tüsteri ki, hal ehli bir veli zat.
Az yer ve az uyurdu, taatý çoktu fakat.

Evine, ziyarete biri geldi bir zaman.
Gördü ki, içeride yatar koca bir yýlan.

Onu görüp, korktu ve girmedi içeriye.
Ziyaretten vazgeçip, dönüyorken geriye,

Sehl onu fark ederek, seslendi: (Gir içeri!
Mezardaki yýlanlar, daha korkunç ve iri.

Bak, nasýl bu yýlandan korkuluyor bu günde.
Peki, ne yapacaðýz yarýn mahþer gününde?)

Sonra yýlaný tutup, attý öbür odaya.
O kimse, böylelikle girebildi oraya.

Bir gün de, talebeyle bir yere gidiyordu.
Gayr-i müslim birini gördü ve hemen durdu.

O kimseyi gösterip, buyurdu ki o saat:
(Müslüman olabilir ilerde belki þu zat.)

Bu hadiseden sonra, yýllar geçti aradan.
Hatta Sehl-i Tüsteri, göç etti bu dünyadan.

Talebesinden biri, bu velinin kabrini,
Ziyarete giderken, yolda gördü birini.

Ýþte o gayr-i müslim kimse idi o giden.
Hocasýnýn sözünü hatýrladý o birden.

O kimseye yaklaþýp, dedi: (Bakar mýsýnýz!
Þöyle þöyle demiþti hakkýnýzda hocamýz.)

Hidayetin nurlarý, o an geldi kalbine.
Dedi ki: (Öyle ise, gel gidelim kabrine.

Eðer ayný sözleri duyarsam kendisinden,
Müslüman olacaðým burada ben de hemen.)

Sonra gidip, o kabrin baþ ucunda durdular.
Varýr varmaz, kabirden þu nidayý duydular:

(Ey filan, senin için öyle dedim bir zaman.
Haydi, tam zamanýdýr, sen dahi ol Müslüman!)

O kimse, o kabirden duyunca böyle nida,
Þehadeti getirip, iman etti o anda.

Yine bu büyük zata sordular: (Efendim, siz,
Bir günde, tek bir öðün yemeðe ne dersiniz?)

Buyurdu ki: (Yemeðin ideali, azýdýr.
Bu, sýddýk olanlarýn yemek yeme tarzýdýr.)

(Ýki öðün yemeðe, ne dersiniz?) dediler.
(Müminin þiarýdýr) buyurdu o bu sefer.

Dediler ki: (Üç öðün yemek yemek nasýldýr?)
Buyurdu ki: (Çok yemek, sýhhate zararlýdýr.)

Ve sonra buyurdu ki: (Felaketlerin baþý,
Tam doyuncaya kadar yemektir daim aþý.)