Hazret-i Þems, Konya’ya, Þam’dan teþrif edince,
Þekerciler isminde bir hana indi önce.

O sabah, han kapýsý önünde otururken,
Mevlana, atý ile geçti hanýn önünden.

Bütün talebesi de, ardýnca gidiyordu.
Tam o hanýn önünden geçerken Þems’i gördü.

Bir anda, muhabbeti doldurdu kalbini tam.
Sevgiyle selam verip, yoluna etti devam.

Ve kendi kendisine düþündü ki: Bu kimse,
Hallerinden, benziyor yabancý bir kimseye.

Zira hiç görmemiþtim onu ben bunca zaman.
Ne kadar da nur yüzlü, ne sevimli bir insan.

Bu düþünceler ile meþgulken onun zihni,
Þems gelip, tuttu birden atýnýn dizginini.

Baktý ki, biraz önce gördüðü yabancýdýr.
Dedi ki: (Buyurunuz, bir arzunuz mu vardýr?)

Buyurdu: (Ýsminizi öðrenmektir muradým.)
Arz etti ki: (Mevlana Celaleddin’dir adým.)

O, duyunca Mevlana Celaleddin ismini,
Kalbinin derununda hissetti sevgisini.

Bu sefer de, onu çok merak edip Mevlana,
(Sizin ism-i aliniz ne?) diye sordu ona.

(Þems-i Tebrizi) diye iþitince o zattan,
Sevinç ve heyecanla sýçrayýp indi attan.

Ýki dost kavuþmuþtu nihayet birbirine.
Sevgiyle sarýldýlar hemen birbirlerine.

Mevlana, göstererek büyük hürmet, itibar,
Beraber yürüdüler kendi evine kadar.

Dedi ki: (Ey efendim, burasýdýr evimiz.
Sizin emrinizdeyiz çoluk çocuk, hepimiz.

Ev, layýk deðilse de hiç zat-ý alinize,
Sadýk köle olmaya çalýþacaðým size.

Kölenin nesi varsa, hep Efendisinindir,
Çocuklar evladýnýz, bu hane de sizindir.)

Onu pek fazla sevip, gösterdi saygý, edep,
Yanýndan ayrýlmayýp, hizmetinde oldu hep.

Onun sohbetlerini, zevk ile dinliyordu.
Yanýndan, bir an olsun gitmek istemiyordu.

Þems dahi çok sevmiþti hazret-i Mevlana’yý.
Ýkisi birleþince, unuttular dünyayý.

Bu iki sevgili dost, çekilip bir odaya,
Hep sohbet ederlerdi, baþ baþa, doya doya.

Hatta öyle oldu ki, Mevlana hazretleri,
Evden hiç çýkmýyordu, o geleliden beri.

Öyle zevk alýrdý ki onun sohbetlerinden,
Ayrý kaldý bu yüzden kendi talebesinden.

Gidemez oldu artýk onlara ders vermeye.
Ve çýkamaz olmuþtu, camide vaaz etmeye.