Sultan Veled, durumu arz edip Tebrizi’ye,
Yalvarýnca (Efendim, Konya’ya dönün!) diye,

Onun bu ricasýný kýrmayýp, o da tekrar,
Konya’ya dönmek için o anda verdi karar.

Sultan Veled, atýna bindirip Þems’i hemen,
Kendi, yaya olarak yürüyordu peþinden.

Þems ýsrar ettiyse de (Sen de ata bin!) diye,
O dedi: (Ata binmek, yakýþmaz bir köleye.)

Ona, gayet hürmetkâr, saygýlý davranarak,
Kendi yaya yürüdü dizginleri tutarak.

Konya'ya yaklaþýnca, biriyle Mevlana’ya,
Bir haber gönderdi ki, (Giriyoruz Konya’ya.)

Bu müjdeyi duyunca Mevlana o kiþiden,
Görülmemiþ ihsanda bulundu sevincinden.

Tellallar baðýrarak Konya’nýn her yanýnda,
Þems’in teþrif ettiði iþitildi anýnda.

Baþta Selçuk Sultaný ve cümle vezirleri,
Hem devlet erkanýnýn ileri gelenleri,

Ve bütün Konya halký, yaþlýsýyle, genciyle,
Yollara döküldüler bir bayram sevinciyle.

Hazret-i Mevlana’nýn dostu olan bu Þems’i,
Karþýlamaya çýktý insanlarýn cümlesi.

Öðlen vakti, uzaktan göründüler nihayet.
Atýn dizginlerini tutardý Sultan Veled.

Þems-i Tebrizi ise, atýnýn üzerinde,
Aðýr aðýr gelirdi, baþý hafif önünde.

Mevlana, koþtu önce yanýna üstadýnýn.
Hemen dizginlerine yapýþarak atýnýn,

Göz göze geldi bir an, Þems-i Tebrizi ile.
Öptü sonra elini sevinç gözyaþlariyle.

Hafýzlar, tam o anda Kur’ana baþladýlar.
O an, binlerce kiþi bu hale aðlaþtýlar.

Cümle halk, sýra ile, bu Ýslam büyüðünün,
Ellerini öperek þereflendiler o gün.

Oradan, Mevlana’nýn dergahýna geldiler.
Eski sohbetlerine yine devam ettiler.

Yine eskisi gibi, girerek bir odaya,
Sohbete koyuldular gece gün, doya doya.

Lakin bazý insanlar, yine haddi aþtýlar.
Ve Þems-i Tebrizi’ye kýzmaya baþladýlar.

Bu dedikodularý, o da duydu nihayet.
Bunlara çok üzülüp, dedi: (Ey Sultan Veled!

Bizi, birbirimizden ayýracaklar, ancak,
Bu seferki ayrýlýk, çok acýklý olacak.)

Bir Perþembe gecesi, kapýlarý vurulup,
Þems’i davet ettiler dýþarýya bir grup.

Dýþarý çýkar çýkmaz, saldýrýp ona bir an,
Hemen þehid ederek, kayboldular ortadan.