Sülale-i Resulden, Seyyid Ahmed Bedevi,
Meþhurdu halk içinde bir çok kerametleri.

Binikiyüz’de Fas’ta, dünyaya gelen bu zat,
Yetmiþaltý yaþýnda, Mýsýr’da etti vefat.

Evliya-yý kiramdan olan bu zat-ý þerif,
Büyük bir âlim olup, hem seyyiddir, hem þerif.

Henüz küçük yaþýnda, baþladý tahsiline.
Çalýþýp, vakýf oldu ilimlerin hepsine.

Bir manevi iþaret alýp henüz genç iken,
Babasýyla birlikte, Mekke’ye gitti hemen.

Uyurken Beytullaha çok yakýn bir binada,
Gaibden, kendisine geldi þöyle bir nida:

(Ey Ahmed-i Bedevi, uyan da Rabbini an!
Uyumakla, Allah’a yaklaþamaz bir insan.)

Kalktý ve abdest alýp, andý Hak teâlâyý.
Tekrar uyuduðunda, duydu ayný nidayý.

Diyordu ki: (Ey Ahmed, uykudan uyan ve kalk!
Rabbini sevenlere, yakýþýr mý uyumak?

Yüksek derecelere kavuþmak isteyenler,
Ne uyur, ne dinlenir, ne de yiyebilirler.

Nefsinle mücadele eyle ki sen þimdiden,
Yüksek derecelere ereceksin çünkü sen.)

O günden itibaren, bir aþk ile ruz-ü þeb,
Kendisini, ilme ve ibadete verdi hep.

Konuþmayýp, halk ile azalttý ilgisini.
Çalýþýp, günden güne çoðalttý bilgisini.

Öyle bir dereceye çýktý ki en nihayet,
Ondan yayýlýr oldu kullara rüþd, hidayet.

Hak aþýðý olanlar, ona gelip bu defa,
Onun bir sohbetini bildiler cana safa.

Hep Allah’ý düþünür, anardý Onu her an.
Onun nurlu kalbinde, iz yoktu bu dünyadan.

Sahili görünmeyen bir denizdi ilimde.
O, binlerce veliyi yetiþtirdi elinde.

Yüzünde, öyle heybet vardý ki bu kiþinin,
Hiç kimsede, cesaret olmazdý bakmak için.

Bu yüzden, peçe ile gizlerdi yüzünü hep.
(Bedevi) denilmiþtir kendine bundan sebep.

Önceleri çok cesur ve atýlgan bir huya,
Sahipken, sonralarý çekildi inzivaya.

Sükutu tercih edip, terk eyledi kelamý.
Ýþaret ederekten anlatýrdý meramý.

Devamlý oruç tutar, bulurdu böyle huzur.
Bir zeytin tanesiyle yapardý iftar, sahur.

Uzun boylu, heybetli ve buðday benizliydi.
Kollarý, bacaklarý, hem uzun, hem etliydi.

Gayet nurlu, sevimli, heybetliydi hem yüzü.
Doðuþtan sürmeliydi, hem dahi iki gözü.