Seyyid Ahmed Bedevi, gece gündüz ve her an,
Hep Rabbini düþünür, çýkarmazdý yadýndan.

Onun muhabbeti ve heybetiyle, nihayet,
Kendisinden geçer ve edemezdi hareket.

Gözlerini semaya dikerdi bir mahalde,
Uzun müddet, öylece kalýrdý ayný halde.

Ateþ koru gibiydi gözlerinin karasý.
Onu anlamamýþtý kimsenin havsalasý.

Mübarek simasýnda, var idi ki bir heybet,
Bakmak için, kimsede olmazdý hiç cesaret.

Yüzüne bakamazdý talebeleri bile.
Zira hep örter idi yüzünü peçe ile.

Abdülmecid adýnda, bir talebesi vardý.
Hocasýnýn yüzünü, çok görmek arzulardý.

Bir gün dedi: (Efendim, mübarek yüzünüzü,
Çok görmek istiyorum, açsanýz örtünüzü.)

Buyurdu ki: (Evladým, yüzüme bakamazsýn.
Ve eðer bakmýþ olsan, asla dayanamazsýn.

Bir can mukabilidir gözlerime bir nazar.
Senin dahi canýna mal olur, etme ýsrar.)

Dedi: (Olsun efendim, bir kerecik göreyim.
Gam deðil, ondan sonra ölürsem de öleyim.

Çünkü artýk takatým kalmadý bu hasrete.
Hiç olmazsa görüp de, gideyim ahirete.)

(Peki öyleyse) deyip, kaldýrdý örtüsünü.
O aþýk, bir kerecik görür görmez yüzünü,

(Allaah!) deyip düþtü ve teslim etti ruhunu.
Hakikaten bir bakýþ, canýndan etti onu.

Seyyid Ahmed Bedevi, yanýna gelenlere,
Teveccüh ediyordu, konuþmadan bir kere.

Gelen kimse, ne kadar olsa da cahil biri,
Geçerdi tek nazarla, bütün dereceleri.

Senelerce riyazet çekilerek erilen,
Makamlara, bir anda kavuþurdu o gelen.

Hiçbir þey konuþmadan, o kimse ile yine,
Mutlak icazetini verirdi kendisine.

Bu büyük evliyada, görüldü çok keramet.
Herbiri anlatýlsa, ciltlere sýðmaz elbet.

Denizden damla gibi, yazýp bir ikisini,
Hatýrlamýþ olalým Hakk’ýn bu velisini.

Bir kimse var idi ki, ona sevgisi olan,
Sýrtýnda süt kabýyla geçiyordu bir yoldan,

Seyyid Ahmed, eliyle edince bir iþaret,
Kap düþtü, süt döküldü, üzüldü adam gayet.

Lakin kabýn içinden, yere, ölü bir yýlan,
Düþtüðünü görünce, sevindi adam o an.

Zira görmese idi o yýlaný öylece,
Zehirleneceklerdi o sütten ailece.