Ahmed-i Bedevi’nin sevdiði biri vardý.
Adý, (Þeyh Rekin) olup, buðday alýp satardý.

Bir gün onu çaðýrýp, buyurdu ki: (Ey Rekin!
Buðday alýp satmaktýr madem ki iþin senin,

Bana ilham oldu ki, çok deðil, az ilerde,
Gayet büyük bir kýtlýk olacaktýr bu yerde.

Þimdi sen, bol miktarda buðday al ve biriktir.
O zaman, insanlara faydan olsa gerektir.

Hem ucuza satarak, alýrsýn hayýr dua.
Hem de zengin olursun, maddeten bundan daha.)

(Peki efendim) deyip, öpüverdi elini.
Söz dinleyip ve aynen yaptý bu dediðini.

Çok buðday satýn alýp, doldurdu anbarlara.
Bir kýtlýk vaki oldu hakikaten o ara.

Elindeki buðdayý, satarak bu þeyh Rekin,
Hem hayýr dua aldý, hem de çok oldu zengin.

Sonra da, hacca gitmek ve Resulü ziyaret,
Hususunda, içine geldi arzu ve gayret.

Ahmed-i Bedevi’ye gelerek bunun için,
Ýsteðini arz edip, bu babta aldý izin.

O an gördü duvarda, ona ait abayý.
Bereketlenmek için, arzu etti almayý.

Lakin o buyurdu ki: (Pekala, al istersen.
Fakat çok üzülürsün, yollarda kaybedersen.)

Dedi ki: (Ey efendim, kaybetmem onu asla.
Ýhtimam gösteririm her þeyden daha fazla.)

Sonra onu alarak, sefere çýktý artýk.
Hacdan sonra abayý kaybetti bir aralýk.

Periþan vaziyette döndü memleketine.
Ahmed-i Bedevi’nin yanýna geldi yine.

Lakin hayret içinde kala kaldý hasýlý.
Zira aba, duvarda duruyordu asýlý.

Seyyid Ahmed Bedevi buyurdu ki: (Ey Rekin!
Aba'yý görünce mi, þaþýrýp hayret ettin?)

O, boynunu bükerek, mahcup oldu bir hayli.
O günlerde o yere, geldi zalim bir vali.

Ona adam gönderip, dedi ki: (Bu diyarda,
Yalnýz sende zahire var imiþ bol miktarda.

Gönderdiðim adamla, gönder ki bana dahi,
Yoksa, zorla almayý ben bilirim vallahi.)

Rekin, geldi Ahmed-i Bedevi’nin yanýna.
Valinin dediðini, nakletti aynen ona.

O buyurdu: (Valiye, de ki, yoktur zahirem.
Ve hatta tek bir buðday tanesi kalmadý hem.)

Valinin adamýna, gidip dedi bunlarý.
O ise, inanmayýp gelip açtý anbarý.

Gördü ki, hakikaten anbar boþ tamamiyle.
Hatta o zahireden görmedi tane bile.