O devirde bir âlim, bu velinin ismini,
Ýþitip, ziyarete gitmiþti kendisini.

Camiden içeriye girince bu âlim zat,
Gördü, o da ediyor âlimlere nasihat.

Oturup, merak ile dinledi o sohbeti.
Dinledikçe o zata, çoðaldý muhabbeti.

Baktý, çetin sualler sorarlar kendisine.
O ise, teker teker cevap verir hepsine.

Hem öyle doyurucu cevaplar verirdi ki,
Dedi: (Bu ziyareti düþünmüþüm iyi ki.)

Ve lakin o âlimler, býkmadan, usanmadan,
Sorunca, âlimlere söyledi ki o zaman:

(Yeter artýk, ne kadar fazla soruyorsunuz.
Hepsinin cevabýný verdi görüyorsunuz.)

Lakin Ahmed Rýfai, buyurdu: (Olma mani.
Ben sað iken sorsunlar, bu dünya çünkü fani.)

Ne zaman ki: (Bu dünya, fanidir) dedi o zat,
Heyecana kapýldý o an bütün cemaat.

Kimisi vefat edip, baygýn düþtü kimisi.
Veliliðe yükseldi o sözle ekserisi.

Bir kadýn da vardý ki bu zatýn zamanýnda,
Ölürdü çocuklarý, doðar doðmaz anýnda.

Bunun için o kadýn, üzülüyordu gayet.
Son çocuk da ölünce, adak yaptý nihayet:

(Ya Rabbi, bir çocuðum olursa þayet yine,
Vereceðim hazret-i Seyyid'in hizmetine.)

Ondan sonra, bir sene zaman geçti aradan.
Ona, bir kýz evladý ihsan etti Yaradan.

Önce sevindiyse de, üzüldü sonra fakat.
Sýrtýnda kambur vardý, ayaklarý da sakat.

O çocuk büyüyünce, üzülürdü bir hayli.
Çünkü alay konusu oluyordu bu hali.

Bir gün Ahmed Rýfai, bu beldeye geldiler.
Onu, köyün dýþýnda karþýladý köylüler.

Vardý onlar içinde, bu çocukla o kadýn.
Sakat kýz, ilerleyip, o zata oldu yakýn.

Sonra, birden fýrlayýp öpüverdi elini.
Aðlayarak dedi ki: (Efendim, kurtar beni.

Ben doðuþtan kamburum, üstelik topalým hem.
Hep alay ediyorlar benimle cümle âlem.)

Çocuðun bu sözleri, çok tesir etti ona.
Aðlayýp, göz yaþlarý aktý yanaklarýna.

Okþadý þefkat ile baþý ile sýrtýný.
Niyaz etti bu dertten tam þifa bulmasýný.

O dua eyleyince, gördüler ki, ansýzýn,
Ýki sakatlýðý da düzeldi kýzcaðýzýn.