Seyyid Ahmed Rýfai, yazdýðý eserinde,
Þu þekilde nasihat ediyor bir yerinde:

(Þu kula þaþarým ki, ölüme inanýyor.
Buna raðmen gülüp de, neþelenebiliyor.

Þuna da þaþarým ki, inanýyor kadere.
Yine de mahzun olup, boðuluyor kedere.

Ve þuna þaþarým ki, Cehennem vardýr diyor.
Yine de fütursuzca her günahý iþliyor.

Þaþarým dünya fani diyen þu insana ki,
Sarýlmýþtýr dünyaya, ayrýlmayacak sanki.)

Yine baþka yerinde buyurdu: (Ey insanlar!
Pek çok hayret ettiðim, iki türlü insan var.

Birincisi þudur ki, hep oruçtur gündüzün.
Gece de, sabaha dek taattadýr büsbütün.

Asla Hak teâlâya etmez günah ve isyan.
Yine de görürsün ki, hüzünlüdür o insan.

Uðraþmasýna raðmen hep ahiret iþiyle,
Yine aðlar görürsün onu hep gözyaþýyle.

Ýkincisi þudur ki, yapmaz hiç taatini.
Oyun ve eðlenceyle, geçirir her vaktini.

Günahlarý iþler de sýkýlmadan, maalesef,
Yine de bu haline, üzülüp etmez esef.

Yaþamasýna raðmen Ýslam’ýn haricinde,
Görürsün onu dahi, yine neþe içinde.)

Baþka bir yerinde de, buyurdu: (Ey insanlar!
Sakýn siz, ilminize güvenmeyin ki zinhar,

Þeytan, sahip olduðu ilminin gururundan,
Kovulup helak oldu, Allah’ýn huzurundan.

Bir insan, her bir ilmi bilse de ince ince,
Faydasýný göremez, amel eylemeyince.

Bel’am-ý Baura da, çok ilim sahibiydi.
Öyle ilim sahibi, dünyada yok gibiydi.

Lakin kalbi, bir miktar meyledince dünyaya,
Dünya ve ahirette, oldu rezil ve rüsva.)

Yine o buyurdu ki: (Ediniz ilme gayret.
Zira ilim hayattýr, ölümdür hem cehalet.

Ve lakin her bir ilim, bir vebaldir kul için.
Kurtulunmaz vebalden, amel eylemeksizin.

Ýnsan, ameli dahi yapmalý ki ihlasla,
Ýhlassýz amellerden, bir fayda gelmez asla.

Yani bir kul, muhakkak ilim, amel, ihlasý,
Temin etmelidir ki, budur iþin esasý.)

Yine o buyurdu ki: (Salih olan Müslüman,
Allah’ýn takdirine boyun eðer her zaman.

Nefsine hakim olup, girmez onun emrine.
Günah, küçük de olsa, iþlemez asla yine.

Allah’ýn rýzasýný almaktýr tek gayesi.
Hep bunu temin için geçer günü, gecesi.