Seyyid Ahmed Rýfai, buyurdu ki: (Allah’ýn,
Evliya kullarýný, üzmeyin aman sakýn!

Çünkü Allah katýnda, azizdir gayet onlar.
Onlarýn hürmetine, rýzýklanýr insanlar.

Öyle çok korkarlar ki, günahlardan büsbütün,
Mahþerde, olmaz artýk onlara korku, hüzün.

Zira bu evliyalar, celis-i ilahidir.
Yani Hak teâlânýn dostu ve habibidir.

Hep onlarla beraber olmaya bakmalý ki,
Onlarla bulunanlar, olmazlar fasýk, þaki.

Haklarýnda, katiyen yapmamalý su-i zan.
Aksi halde, mâzallah helak olur o insan.

Onlarýn hürmetine dua etse bir kiþi,
Allah’ýn izni ile, hasýl olur o iþi.

Çünkü Allah, o kadar sever ki evliyayý,
Onlarýn hürmetine, defeder her belayý.)

Yine bir kitabýnda, Seyyid Ahmed Rýfai,
Buyurdu ki: (Bu dünya, hayaldir, hem de fani.

Bu dünyada ne varsa, mahkumdur yok olmaya.
Sizler, ahiret için bakýn hazýrlanmaya.

Kötü kimseler ile, olmayýn ki arkadaþ,
Zulmeti, size dahi bulaþýr yavaþ yavaþ.

Onlarýn sohbetleri, öldürücü zehirdir.
Bu zehirle ölenin, hali gayet fecidir.

Bunda etmemeli ki az gevþeklik ve gaflet,
Yoksa, kabul edilmez ahirette mazeret.

Yumuþak sözlü olup, kýrmamalý kimseyi.
Büyütüp yaymamalý, ufak bir hadiseyi.

Günahlardan sakýnýp, etmeli dine hizmet.
Ve lakin bunda dahi, lazýmdýr halis niyet.

Herkes ile, güzelce geçinmeli Müslüman.
Yoksa, iki cihanda edinir zarar, ziyan.

Biçare olanlara, kim ederse merhamet,
Allah da, o kimseyi eder af ve maðfiret.

Bir Allah adamýna olursa her kim yakýn,
Lüzumsuz bir kelime kullanmasýn o sakýn.

Herhangi bir mesele öðrenirseniz dinden,
Siz de, baþkalarýna öðretin onu hemen.

Dünya, üstündekini önce büyütür, besler,
Bir müddet sonra yine, onlarý kendisi yer.

Siyah toprak ise de dünya bakýldýðýnda,
Bizden öncekilerin a’zasýdýr aslýnda.

Yani toprak olmuþtur yýllar önce ölenler.
Onlarýn yanaklarý, yüzleridir bu yerler.

Dünyanýn aslý budur, aldanmaya gelmez hiç.
Aldanan, ahirette bulamaz neþe, sevinç.

Dünya cefa yeridir, burdadýr dert, meþakkat.
Cennette olacaktýr, sonsuz huzur ve rahat.)