Evliyanýn büyüðü, Esseyyid Ebül Vefa,
(Tac-ül arifin) diye, ün saldý her tarafa.

Babasý da o zaman, büyük evliyadandý.
Hastalanýp, eceli geldiðini anladý.

Hanýmýný çaðýrýp, buyurdu ki: (Ey haným!
Öyle zannederim ki, yakýnlaþtý vefatým.

Benden sonra, bir çocuk getirirsin dünyaya.
Bu çocuk büyüyünce, olur büyük evliya.

Henüz doðmadan önce, görülür kerameti.
Sayesinde, çok insan bulurlar hidayeti.)

Bu vasýyeti yapýp, ayrýldý bu dünyadan.
Bir ay sonra, köy halký, göç ettiler oradan.

O haným da toplanýp, gitmiþti o halk ile.
Bir bostan kenarýnda, mola verdi kafile.

Birkaç kiþi, izinsiz bir kavun kopardýlar.
Kesip, kervan halkýnýn hepsine daðýttýlar.

Verdiler bir parça da, bu zatýn zevcesine.
Yedi, lakin bir aðrý saplandý midesine.

Sonra istifra edip, çýkardý yediðini.
Hatýrladý beyinin en son vasiyetini.

Düþündü ki: Bilmeden yedim haram kavunu.
Oðlum, kerametiyle çýkarttý bana onu.

Ýki ay geçmiþti ki, bu hadiseden sonra,
Hazret-i Ebül Vefa, teþrif etti dünyaya.

O sene Ramazanda, henüz iki aylýkken,
Gündüzün, annesinden süt emmezdi katiyen.

Yürüyecek bir yaþa gelince Ebül Vefa,
Yolculuða çýktýlar, annesiyle bir defa.

O bostanýn yanýndan geçerlerken ileri,
Sordu ki: (Anneciðim, tanýdýn mý bu yeri?)

(Tanýmadým) deyince, dedi: (Siz, bir seferde,
Yorulup, biraz mola vermiþtiniz bu yerde.

Bazýsý, bu bostandan kavun çalýp kestiler.
Herkes ile birlikte, sana da yedirdiler.

Onun çalýndýðýný, gerçi sen bilmiyordun.
Yedin, lakin karnýnda þiddetli aðrý duydun.

O zaman, ben vermiþtim o ýzdýrabý sana.
Zira haram bir lokma girmiþti boðazýna.

Sonra ben, iki aylýk bebek idim ki henüz,
Senden süt emmez idim, Ramazanda hiç gündüz.

Sen beni hasta sanýp, üzülüyordun içten.
Lakin akþam içince, gülüyordun sevinçten.)

Annesi, hayret ile sordu ona: (Ey oðlum!
Bunlarý ne bilirsin, ben zor hatýrlýyorum.)

Dedi ki: (Anneciðim, Rabbimiz verdi haber.
Zira cenâb-ý Hakkýn, her þeye gücü yeter.)