Sekiz on yaþlarýna girmiþti ki o daha,
Ýbadet ediyordu tenhalarda Allah’a.

Devrin âlimlerinden, Þenbeki hazretleri,
Duydu ki, bu çocuðun var üstün hasletleri.

Arayýp, en nihayet ormanlýk bir mahalde,
Buldu onu, Allah’a ibadet eder halde.

Oynardý hem yanýnda, bir aslanla, bir köpek.
Þaþýrdý, hayret etti, o bu hali görerek.

Arkasýndan yaklaþýp, bir selam verdi ona.
O, hiç dönüp bakmadan, cevap verdi selama.

Þenbeki hazretleri, o zaman buyurdu ki:
(Bir sualim var idi, þu anda oldu iki.

Biri, þu iki hayvan, düþman iken her zaman,
Þimdi nasýl oynuyor, köpeðinle bu aslan?)

Dedi ki: (Hak teâlâ, temizledi kalbimi.
Ben o zaman dost gördüm, aslanla köpeðimi.)

Bu cevabý beðenip, buyurdu ki: (Evladým,
Seninle sohbet etmek istiyor benim caným.)

(Annemden izin alýp, geleceðim) dedi ve,
Müsaade almak için, oradan gitti eve.

Ýzin alýp gelince, çok sevindi Þenbeki.
Ýçinden geldiðince, þöyle hitab eyledi:

(Merhaba Ebül Vefa, ahdine ettin vefa!)
Ondan sonra künyesi, kaldý hep (Ebül Vefa).

Bir gün de, Ebül Vefa, hocasý Þenbeki’yle,
Evde sohbet ettiler, üç gün aþk ve þevk ile.

Dördüncü gün, hocasý, dedi: (Ya Ebül Vefa!
Velilerin ruhlarý, her senede bir defa,

Falan yerde bulunan, sahrada hazýr olur.
Peygamber-i ziþân da, o mecliste bulunur.

O gecenin feyzinden almak için bir nasip,
Biz dahi bulunalým, görüyorsan münasip.)

(Ýyi olur efendim) deyince Ebül Vefa,
Gece vakti, birlikte gittiler o tarafa.

Gördüler ki, toplanmýþ bir nice ehl-i hikmet.
Allahü teâlâya, ediyorlar ibadet.

Biraz vakit geçince, gökyüzü cihetinden,
Gök gürlemesi gibi, bir nida geldi birden.

Sonra da, nurdan bir tac, zahir oldu o saat.
Ve onun ýþýðýnda, aydýnlandý kâinat.

Yavaþ yavaþ alçalýp, yaklaþtý cemaate,
Belli ki, konacaktý birisi bu devlete.

O tac, nurlar içinde inerek yere kadar,
Seyyid Ebül Vefa’nýn baþýnda kýldý karar.

Çok sevindi hocasý, bu ilahi ihsana.
Buyurdu ki: (Ya Tac-ül arifin, müjde sana.)

(Tac-ül arifin) oldu ondan sonra lakabý.
Velilerden ilk önce, o almýþtý bu adý.