Hazret-i Ebül Vefa, hocasýnýn izniyle,
Buhara’ya gitmiþti, sýrf ilim gayesiyle.

Vakta ki tahsilini bitirdi en nihayet,
Artýk memleketine dönmeyi etti niyet.

Lakin arkadaþlarý, dediler: (Ýyi, güzel,
Burada, her bir ilmi tahsil ettin mükemmel.

Ve lakin düþünmeden memlekete avdeti,
Gerekmez mi, bizlere bir yemek ziyafeti?)

Dedi: (Memnuniyetle yapardým bunu, ancak,
Fakirim, param yoktur böyle bir þey yapacak.)

Dediler: (Bu özrünü, asla kabul etmeyiz.
Her hal-ü kârda yine, biz ziyafet isteriz.)

Çaresiz kabul etti onlarýn isteðini.
Lakin bilemiyordu, nasýl edeceðini.

Çünkü yoktu parasý buna yetecek kadar.
Buhara melikine gitmeye verdi karar.

Yanýna vardýðýnda, dedi ki: (Ey sultaným!
Ben Ýmam-ý Ali’nin al-ü evladýndaným.

Ýlim tahsili için, gelmiþtim bu beldeye.
Tahsilimi bitirip, dönecektim geriye.

Lakin arkadaþlarým, ziyafet istediler.
Bize yemek vermeden, gidemezsin dediler.

Bu babta yardýmýnýz olursa bu garibe,
Þüphesiz boþa gitmez, bu, ind-i ilahide.)

Melik, önemsemedi onun bu isteðini.
Dedi: (Nerden bileyim doðru söylediðini?)

Seyyid Ebül Vefa’nýn, kýrýldý kalbi bundan.
Üzgün bir vaziyette, çýkýp gitti yanýndan.

Melik, gece rüyada, gördü, kopmuþ kýyamet.
Kendi de, hararetten susamýþtý begayet.

Gördü ki, Resulullah su verir ümmetine.
Sevinip, koþtu hemen, oturdu önlerine.

Dedi: (Ya Resulallah, ben de ümmetindenim.
Bana da ihsan et ki, pek çoktur hararetim.)

Buyurdu ki: (Burada, vardýr ki çok insanlar,
Ümmet olduklarýný iddia ediyorlar.

Sen de, bu iddiada bulunuyorsun, fakat,
Doðru söylediðine, yok bende bir kanaat.

Çünkü dün, evladýmdan gelmiþti sana biri.
Sen itimat etmeyip, gönderdin onu geri.

Gönlü kýrýk olarak gitti senin yanýndan.
Hiç benim evladýmý, üzer mi ümmet olan?)

O sýrada uyanýp, anladý kusurunu.
Gördü ki, korkusundan ter basmýþ vücudunu.

Arkasýndan koþarak, buldu Ebül Vefa’yý.
Dedi ki: (Affet beni, ben anladým hatayý.)

Kýrk deve yükü malý, verdiyse de kendine,
O, daðýttý hepsini þehrin fakirlerine.