Esseyyid Ebül Vefa, Buhara’ya giderek,
Zahiri ilimleri, tahsil etti tek be tek.

Oradan, hocasýnýn yanýna döndü tekrar.
Þenbeki hazretleri, eyledi çok itibar.

Kendi talebesine, verince böyle kýymet,
Orada bulunanlar, þaþýrýp etti hayret.

Üstadý, fark edince halkýn bu hayretini,
Ýstedi ki, onlar da bilsinler kýymetini.

Düþünüp, bir ziyafet tertib etti millete.
Ve çaðýrdý herkesi, bu büyük ziyafete.

Çünkü Ebül Vefa’yý, kimse tanýmýyordu.
Onu, bu insanlara tanýtmak istiyordu.

Diclenin kenarýnda olmuþtu bu ziyafet.
Buna, yüzlerce insan eylemiþti icabet.

Þenbeki hazretleri, yemek yendikten sonra,
Þöyle hitab eyledi toplanan insanlara:

Buyurdu: (Ey insanlar, düþünün, ibret alýn.
Bugün, öyle kullarý var ki Hak teâlânýn,

Býraksa hýrkasýný, þu suyun üzerine,
Ne batar, ne ýslanýr, durur ayný yerinde.)

Sonra da, attý suya hýrkasýný çýkarýp.
Durdu su üzerinde, ne ýslanýp, ne batýp.

Sonra suda yürüyüp, hýrkaya vardý bizzat.
Namaz kýldý hýrkanýn üstünde iki rekat.

Kalktý ve hýrkasýný silkeledi bu defa.
Hýrkadan, su yerine toz saçýldý etrafa.

Hazret-i Þenbeki’yi tanýyordu insanlar.
Onun için, bunlara, fazla þaþýrmadýlar.

Lakin Ebül Vefa’yý hiç tanýmýyorlardý.
Onu tanýtmak idi, onun asýl muradý.

Þenbeki hazretleri, o binlerce insana,
Onu, þu sözleriyle eyledi meth-ü sena.

(Talebeye, saadet, üstadýndan verilir.
Benim saadetimse, Ebül Vefa’dan gelir.)

Esseyyid Ebül Vefa, didinip senelerce,
Ýnsanlarý, Hak yola çaðýrdý gündüz gece.

Buyurdu: (Ey insanlar, az yiyin, az uyuyun.
Seher vakitlerinde, bilhassa agah olun.

Çok yemek, insanlarý uyuþuk, tembel yapar.
Bildiðini unutup, Allah’tan gafil yaþar.

Sizi, nerde olsanýz Allah görür elbette.
Öyleyse yaklaþmayýn günaha katiyetle.

Dünya, gölge gibidir, vermeyin ona kýymet.
Ona gönül kaptýran, piþman olur akýbet.

Ne ki uzaklaþtýrýr sizi Hak teâlâdan,
Ýþte o, dünyadýr ki, kaçýn onun yanýndan.

Unutturmuyor ise, bir þey size Allah’ý,
Ona dünya denilmez, çok fazla olsa dahi.)