Sultanýn emri ile, Baðdat’a Ebül Vefa,
Gelince, bir camiye giriverdi ilk defa.

Namazý müteakip, kalkmayýnca cemaat,
O kalkýp, insanlara etti vaaz-ü nasihat.

Öyle tesir etti ki cemaate sözleri,
Hepsinin de, bir anda açýldý kalb gözleri.

Sultan merak ederek, tebdil-i kýyafetle,
Gelip, nura gark olmuþ gördü onu hayretle.

Lakin nefsine uyup, sürdürdü inadýný.
Tahkikata baþladý, hemen Baðdat halkýný.

Sonunda, söylendi ki: (Neler olmuþ bu halka?
Bunlara, onun nuru tesir etmiþ mutlaka.)

Oradan, sarayýna geldi çok þaþýrarak.
En yakýn adamýný, yanýna çaðýrarak,

Dedi ki: (Ýki kaba, hamur koyup bir miktar,
Sonra, Ebül Vefa'nýn, acele yanýna var.

Ve de ki: Sultanýmýz, sana selam ediyor.
Erkek ve kadýnlardan, bir meclis kursun diyor.)

Muhammed Kadiri’ydi ismi bu gelen zatýn.
Çýkýp geldi yanýna, Seyyid Ebül Vefa’nýn.

Ve lakin görür görmez onun azametini,
Korkudan, diyemedi sultanýn dediðini.

Fakat o, buyurdu ki: (Yakýn gel ey Müslüman!
Biliyorum, yað ve bal gönderdi bize sultan.)

Sonra da, o kaplara dokununca eliyle,
Hamurlar, yað ve bala döndü kerametiyle.

Buyurdu ki: (Kardeþim, sultan ne emrediyor?
Erkek ve kadýnlardan, meclis mi kursun diyor?

Ona, cevap olarak, bir þey söylemiyorum.
Yalnýz ona, seninle, bir kap gönderiyorum.

O sultan, görür görmez götürdüðün bu kabý,
Çok iyi anlayacak, diyeceðim cevabý.)

Bir miktar ateþ koydu, kabýn bir kenarýna.
Biraz da pamuk alýp, koydu öbür yanýna.

Ýkisi ortasýna, koyarak bir küme kar,
Buyurdu ki: (Al bunu, sultanýn yanýna var.)

Demek istemiþti ki bununla yani ona:
(Erkeklerin þehveti, benzer ateþ koruna.

Kadýnlarýnki ise, sanki pamuk gibidir.
Bir yerde durmalarý, gayet tehlikelidir.

Eðer ki kar konursa, ikisi arasýna,
Mani olur, ateþin, pamuðu yakmasýna.

Bunun gibi, arada bir velinin himmeti,
Olursa, iþleyemez insan bir masiyeti.)

Sultan, açýp içini görür görmez bu kabýn,
Gayet güzel anladý, meramýný o zatýn.

Bu kerametlerini, gördüðü halde bile,
Yine de, inadýndan vazgeçmedi az bile.