Sultan, Ebül Vefa’dan etti ki bir gün niyaz:
(Efendim, benim için nasihat edin biraz.)

Buyurdu ki: (Ey sultan, sen, bu halka çobansýn.
Onun için tab’ana, zulmetme aman sakýn!

Ýnsaf ve adaletle hükmedersen sen eðer,
Allah, saltanatýný uzun ömürlü eder.

Ve eðer milletine, yaparsan eza, cefa,
Hak teâlâ bu mülkü, senden alýr bu defa.

Ey emirel müminin, düþün ve aç gözünü.
Beyhude þeyler ile, geçirme þu ömrünü.

Hiç þüphen olmasýn ki, bir gün sen de ölürsün.
Yaptýðýn her amele, bir karþýlýk görürsün.

Öyleyse öyle amel icra et ki bu günde,
Göresin faydasýný, yarýn mahþer gününde.

Bugün her ne yaparsan, yarýn çýkar karþýna.
Allah’a gizli yoktur, O, her þeye aþina.

Sonra hiç unutma ki, bir damla sudur aslýn.
Sonra ölüp, bir avuç toz toprak olacaksýn.

Ýstifade ettiðin þu güzelim a’zalar,
Allahü teâlânýn, sana ihsanýdýrlar.

Akýl, þuur ve idrak, el ayak, göz ve kulak.
Hepsini, senin için bahþetti cenâb-ý Hak.

Hepsi, ahenk içinde çalýþýr muntazaman.
Bu nimetin þükrünü, yapabilir mi insan?

Hak teâlâ sana hem, ayrýca da bir nimet,
Verdi ki, senin emrin altýndadýr þu millet.

Lakin bu insanlarýn hesabý, ahirette,
Tek be tek, hepsi senden sorulacak elbette.)

Baþladý aðlamaya, sultan duygulanarak.
Ýçi yanýp, o ara su istedi bir bardak.

Getirilen o suyu tam içerken, bu defa,
(Dur, hemen içme!) dedi, sultana Ebül Vefa.

Buyurdu: (Bir sahrada, farz et bulunuyorsun.
Ýçmeye, bir damla su bile bulamýyorsun.

Susuzluðun o kadar çoðalsa ki sonra da,
Ölecek gibi olsan nihayet o sahrada.

Son anda biri gelse ve elinde þu bardak.
Geçip senin karþýna, o bardaðý tutarak,

Dese ki: Servetinin yarýsýný verirsen,
Suyu sana veririm, ne cevap verirsin sen?)

Dedi: (Ýstediðini veririm hemen elbet.
Zira ben ölüyorken, neye yarar o servet?)

Buyurdu ki: (Öyleyse, þu bir bardak su kadar,
Deðeri bulunmayan bir servet neye yarar?

Arif olan, bu mala verir mi deðer, kýymet?
Hiç kalbinde besler mi, ona sevgi, muhabbet?)

Sultan, Ebül Vefa’nýn öperek ellerini,
Dedi: (Çok haklýsýnýz, affedin lütfen beni.)